Kup teraz...

C8-S XLT 203/2032 OTA Schmidt-Cassegrain Celestron

4 599,00  4 549,95 

Celestron C8-S Schmidt-Cassegrain należy do serii teleskopów Advanced GoTo, która łączy najnowocześniejszą technologię z łatwymi w użyciu rozwiązaniami by stworzyć instrumenty o niezrównanej jakości. Duża średnica obiektywu C8-S pozwala zebrać 843 razy więcej światła niż ludzkie oko. Teoretyczny maksymalny zasięg teleskopu to +14.04 mag a rozdzielczość kątowa 0,57 sekundy łuku. Stosując okular o ogniskowej 4.2mm osiągniemy maksymalne powiększenie użyteczne wynoszące 480x.

W budowie teleskopu wykorzystano zwierciadło paraboliczne wykonana z dokładnością bliską długości fali (diffraction limited optics). Optyka tego teleskopu została wykonana z bezkompromisową dokładnością. Ten instrument pozwoli Ci na obserwację planet, mgławic, galaktyk i gromad gwiazdowych z taką dokładnością jaką wcześniej widziałeś jedynie w publikacjach astronomicznych.

Uwaga! Wersja OTA – zawiera wyłącznie tubus optyczny!

Produkt dostępny na zamówienie

OpisDane TechniczneGaleriaJak wybrać teleskopFAQ: Teleskopy

Celestron C8-S Schmidt-Cassegrain należy do serii teleskopów Advanced GoTo, która łączy najnowocześniejszą technologię z łatwymi w użyciu rozwiązaniami by stworzyć instrumenty o niezrównanej jakości. Duża średnica obiektywu C8-S pozwala zebrać 843 razy więcej światła niż ludzkie oko. Teoretyczny maksymalny zasięg teleskopu to +14.04 mag a rozdzielczość kątowa 0,57 sekundy łuku. Stosując okular o ogniskowej 4.2mm osiągniemy maksymalne powiększenie użyteczne wynoszące 480x.

W budowie teleskopu wykorzystano zwierciadło paraboliczne wykonana z dokładnością bliską długości fali (diffraction limited optics). Optyka tego teleskopu została wykonana z bezkompromisową dokładnością. Ten instrument pozwoli Ci na obserwację planet, mgławic, galaktyk i gromad gwiazdowych z taką dokładnością jaką wcześniej widziałeś jedynie w publikacjach astronomicznych.

Uwaga! Wersja OTA – zawiera wyłącznie tubus optyczny!


Obserwacje wizualne

Fotografia

Dane techniczne:
średnica: 203 mm (8″)
ogniskowa: 2032 mm
światłosiła (jasność): f/10
rozmiar lustra wtórnego 68,6mm
11% powierzchni
34% średnicy
max. powiększenie teleskopu z zastosowaniem okularu 480x
min. powiększenie teleskopu z zastosowaniem okularu 29x
graniczna wielkość gwiazdowa m= +14.04 mag
25 mm – 81x – +13.54 mag
12 mm – 169x – +14.34 mag
6 mm – 339x – +15.09 mag
4 mm – 508x – +15.53 mag
zdolność rozdzielcza (teoretyczna, graniczna Dawes´a) 0,57″
ilość zebranego światła 843 x
wyciąg okularowy 1¼”
długość tubusa 43,18 cm
waga 5,6 kg

W zestawie:

  • szukacz 6×30
  • okular 25 mm (powiększenie 81x)
  • diagonal 1.25″
  • dovetail (kompatybilny z montażem CG-5 lub CGE, zamawiając podaj rodzaj montażu)

Dodatkowe zdjęcia:
1
2
3
4
5
6
7
8

Parametry teoretyczne obliczone na podstawie „Poradnika Miłośnika Astronomii” P.Kulikowskiego. Rzeczywiste rezultaty zależą od jakości ´widzenia´ i wielu innych czynników ograniczających możliwości urządzenia.

Pierwszy teleskop – poradnik kupującego

Kupowanie pierwszego teleskopu to obecnie spore wyzwanie. Dawno minęły czasy gdy na haku wisiała kartka ´towaru nie ma´ i mniej więcej taki sam był wybór sprzętu nawet jeżeli kogoś było na niego stać. Teraz zza stosów towarów nie widać haka i podobnie sprawy mają się z teleskopami. Wybór jest ogromny. Mam nadzieję, że kilka następnych paragrafów wyjaśni co nie co, co znaczą numerki na teleskopach, oraz pomogą wybrać właściwy teleskop omijając szerokim łukiem marketingowy szum.

Po pierwsze – rozmiar

Żeby wybrać właściwy teleskop po pierwsze należey zrozumieć do czego tak na prawdę służy to urządzenie, oraz do czego jest nam potrzebne. Rozglądając się po licznych ofertach można dojść do wniosku, że najważniejsze jest powiększenie. Ileż to ja już widziałem ofert, w których teleskop średnicy 60mm dawał powiększenie 600x. Oczywiście z marketingowego punktu widzenia, to jest proste do zrobienia. Wystarczy napchać do pudła badziewny okular, niewiarygodnego (a raczej nie godnego wiary) barlowa i – hokus pokus – mamy cudo techniki przeczące prawom fizyki i zdrowemu rozsądkowi (choć widząc ile takich wynalazków znajduje kupców na aukcjach czasami zazdroszczę sprzedawcom bezczelności połączonej z brakiem sumienia). Skoro zatem to nie o powiększenie chodzi to o co?

Popatrzmy na tzw big picture… Gdzieś tam w kosmosie – piekielnie daleko stąd – cała masa fotonów opuszcza gwiazdę, mgławicę, czy galaktykę. Choć na początku jest ich całkiem sporo wędrując do nas rozpraszają się z … sześcianem odległości. Gdy wychodzimy w nocy pod rozgwieżdżone niebo, nasze źrenice rozszerzają się, żeby jak najwięcej tych rozproszonych fotonów wychwycić. Niestety lub na szczęście, bo głupio byśmy wyglądali z oczami średnicy na przykład, pół metra – nasze oko jest w stanie pomieścić źrenicę o średnicy jakichś maksymalnie 8 mm. Do takiej dziurki musi trafić foton z drugiego końca kosmosu (w sumie to nawet całkim ich sporo musi trafić, bo oprócz ograniczonej średnicy, oko ma jeszcze ograniczoną czułość), żebyśmy mogli zobaczyć światło stamtąd. Żeby zatem wyłapać więcej tych fotonów i wpompować do naszego oka wymyślono lejek powszechnie znany pod nazwą teleskopu. I jak to z lejkiem bywa – im większa średnica lejka, tym (z kwadratem średnicy – bo liczy się powierzchnia) – tym więcej łapie taki teleskop fotonów, dopieszcza je i wpompowuje do naszego oka. Zatem – jak łatwo się domyślić najważniejszy jest rozmiar – czyli średnica. Dodatkowo, wraz ze wzrostem średnicy zwiększa się rozdzielczość (czyli umiejątność pokazywania coraz mniejszych szczegółów) teleskopy. Czyli dwa w jednym.

Podsumujmy – pierwszym i najważniejszym parametrem jest średnica obiektywu lub lustra. To ona określa o ile więcej fotonów wędrujących z odległej mgławicy wychwyci teleskop niż mogłoby to uczynić oko. A powiększenie – część z tych mgławic to obiekty wielkości Księżyca lub większe, zatem znaczne powiększenia nie są potrzebne, a gwiazd, niezależnie od średnicy czy powiększenia nie zobaczymy większych, wraz ze wzrostem średnicy będzie ich tylko więcej, łatwiej będzie dostrzec, że część z nich ma określony kolor, a inne okażą się być gwiazdami wielokrotnymi.

Zatem, jeżeli gdzieś trafisz na ofertę, według której 60mm teleskop pokaże Ci mgławice z powiększeniem 600x szukaj dalej. Prosta reguła określa, że maksymalne powiększenie teleskopu to nieco ponad 2x jego średnica w mm. Czyli 60-ka da powiększenie nie większe niż około 120-130x – i nie zależy to od tego jaką kombinację okularów i barlowów włożysz na drugim końcu. Powyżej tych 130x będziesz widział jedynie coraz bardziej rozmyte plamy zlewające się ze sobą w bezsensowne nic (uwaga: dla dobrych i drogich refraktorów apochromatycznych ta wartość to trzykrotność średnicy).

Wreszcie – choć rozmiar jest ważny pamiętaj, że żeby cokolwiek obserwować, teleskop musi znaleźć się na zewnątrz. A to oznacza, że trzeba go co najmniej gdzieś wynieść, a często również gdzieś zawieźć. Nie ma nic żałośniejszego, niż wielki teleskop zbierający miast fotonów kurz na strychu lub w piwnicy, bo okazał się zbyt duży i ciężki by uniósł go zapał. Dlatego też określ nie tylko swoje chęci, ale również fizyczne możliwości noszenia ciężkiego sprzętu obserwacyjnego.

Po drugie – kim jesteś i gdzie

Tu przychodzi kres łatwych odpowiedzi – w końcu nie przypadkowo jest tak wiele różnych rodzajów i rozmiarów teleskopów. Na co zatem powinieneś zwrócić uwagę przy podejmowaniu decyzji? Tą rzeczą jest przeznaczenie teleskopu. Jeżeli jedynym celem jest podglądanie sąsiadek… ptaków i krajobrazów – wybierz nieduży refraktor na montażu azymutalnym. Nawet tak mały instrument pozwoli Ci obserwować kratery na Księżycu, a przy odrobinie szczęścia dostrzeżesz Jowisza i jego księżyce zanim zamknie Cię policja za podglądanie sąsiadek.

Jednak jeżeli serio myślisz o oglądaniu kosmosu zastanów się nad tym jak chcesz obserwować. Czy chcesz prowadzić obserwacje wyłącznie wizualne (tu możesz myśleć o dużej średnicy dobsonie), czy być może interesuje Cię fotografowanie nieba (zapomnij o dobsonie i większości teleskopów z montażami azymutalnymi). Jeżeli wybierzesz dobsona, zastanów się, czy będziesz obserwował sam, czy też czasem ktoś jeszcze będzie z Tobą jeździł na obserwacje. W tym drugim przypadku pomyśl o konstrukcji kratownicowej – dzięki czemu nie będziesz musiał wybierać między teleskopem a rodziną czy przyjaciółmi.

Zastanów się skąd będziesz obserwować? Jeżeli po to by zobaczyć więcej niż Księżyc i pięć gwiazd musisz wyjechać daleko za miasto – to Twój teleskop musi mieścić się w samochodzie, i być na tyle lekki i poręczny, żeby chciało Ci się go wynosić. A może jesteś szczęśliwym posiadaczem rancha pob atramentowym niebem, na którym ktoś namaział Drogę Mleczną i milion gwiazd. Jeżeli tak wybierz największego, najcięższego potwora na jakiego Cię stać, a następnie kup następny większy i droższy model. Decydując się na teleskop ze sterowaniem GoTo wybieraj szczególnie ostrożnie. Przy ograniczonym budżecie łatwo możesz wpaść w pułapkę gdzie z jednej strony teleskop nie będzie nadawał się ani do astrofotografii (znaczna część montaży azymutalnych GoTo nie ma klina paralaktycznego, a ten jest łatwiej osiągalny niż derotator obrazu) ani do obserwacji wizualnych – baza danych 4000 obiektów nie przyda się w teleskopie o średnicy kilku centymetrów. Zwróć też uwagę na montaż – za duża tuba na zbyt małych nóżkach to najczęstrzy problem z teleskopami gorszych marek. Efekt jest taki, że zamiast podziwiać niebo dostajesz białej gorączki usiłując dostrzec coś w skaczącym i drgającym obrazie.

Na koniec – co chcesz obserwować – czyli: konstrukcja optyczna

Wreszcie gdy już wiesz co, skąd i jak – zastanów się co chcesz obserwować. Kupując pierwszy teleskop zazwyczaj nie do końca wiesz co będziesz oglądał. Księżyc, planety a może mgławice i galaktyki. W takiej sytuacji dobrym wyborem będzie teleskop uniwersalny, który pozwoli Ci się rozejrzeć w różne strony i spróbować różnych rodzajów obserwacji. Przy ograniczonym budżecie takim teleskopem będzie 5 lub 6-calowy newton.

Jeżeli konkretnie zależy ci na ostrym, kontrastowym obrazie planet – wybierz długoogniskowy refraktor lub teleskop konstrukcji maksutowa. Pamiętaj jednak, że taki wybór oznacza, że obserwacje głębokiego nieba będą znacznie trudniejsze. Jednak obiekty, które będziesz mógł obserwować takim teleskopem (pomijając asteroidy i obserwacje zakryciowe) można policzyć na palcach obu rąk. Zatem, zakładając, że nie jesteś miłośnikiem wyłącznie planet, wybierz teleskop zwierciadlany. Choć jest także rozwiązanie uniwersalne – choć droższe – krótkoogniskowy refraktor. Jeszcze niedawno konstrukcje takie były albo strasznie drogie albo optycznie słabe, ale od kilku lat pojawiły się teleskopy, które przy umiarkowanej cenie są optycznie porównywalne z długoogniskowymi refraktorami, a pole widzenia mają teleskopów zwierciadlanych.

Jednak niezależnie od tego na co się zdecydujesz pamiętaj, że teleskop jest szczęśliwy tylko wtedy, gdy często będziesz go karmił rozgwieżdżonym niebem.

Rodzaje teleskopów

Teleskopy dzielimy na dwa podstawowe typy: reflektory, w których elementem odpowiedzialnym za formowanie obrazu jest zwierciadło, oraz refraktory – które w tym samym celu wykorzystują soczewki. Dużą grupę nowoczesnych teleskopów stanowią teleskopy katadioptryczne – wykorzystujące zarówno zwierciadło jak i soczewki korekcyjne w celu zmniejszenia wad optycznych konstrukcji. Na naszych stronach jednak, ze względu na to, że główną rolę w formowaniu obrazu odgrywa zwierciadło opiszemy je razem z reflektorami.

Refraktory

Refraktor jako główny element ogniskujący wykorzystuje soczewkę (główną soczewkę obiektywu, ang. primary). Soczewka ta, określana również jako soczewka obiektywu zmienia kierunek światła, które przez nią przechodzi, ogniskując je w jednym punkcie, zwanym ogniskiem. W zależności od położenia ogniska względem okularu (czyli grupy soczewek przez które obserwujemy obraz) rozróżniamy lunety Galileusza i Keplera. Smukłe i długie tubusy teleskopów refrakcyjnych niewiele różnią się od lunety, za pomocą której Galileusz odkrywał niebiosa. Jednak nowoczesne refraktory wykorzystują szkło optyczne o niezmiernie wyższej jakości, ponadto pokryte wielowarstwowymi powłokami redukującymi odblaski i podwyższającymi transmisję. Dzięki temu oferują widoki, o jakich nawet nie śnił wielki odkrywca co sprawia, że są popularne wśród osób pragnących mechanicznej prostoty, wytrzymałości i łatwości użytkowania. Ponieważ długość ogniskowej jest ograniczona do długości tubusu, refraktory o średnicach większych niż 10 cm są zazwyczaj zbyt ciężkie i masywne dla początkujących obserwatorów. Refraktory cechuje wysoki kontrast, dobra rozdzielczość i niczym nie przesłonięty obraz, w związku z czym są doskonałym wyborem, gdy głównie zamierzamy obserwować planety. Zalety:

  • Łatwość użycia i wytrzymałość uzyskana dzięki prostocie budowy
  • Nie wymagają serwisowania
  • Doskonałe do obserwacji Księżyca, planet i gwiazd podwójnych (szczególnie przy większych średnicach)
  • Dobrze nadają się do obserwacji naziemnych
  • Wysoki kontrast obrazu (brak drugiego lustra czy lustra ukośnego)
  • Dobre (w teleskopach achromatycznych) lub doskonałe (w konstrukcjach apochromatycznych i fluorytowych) odwzorowanie barw.
  • Szczelny tubus optyczny redukuje wewnętrzne prądy powietrza obniżające jakość obrazu oraz chroni elementy optyczne przed zabrudzeniem
  • Główna soczewka obiektywu jest na stałe zamocowana i wycentrowana.

Wady:

  • Przy większych średnicach zdecydowanie droższa za każdy cm średnicy niż reflektory.
  • Cięższy, dłuższy i masywniejszy niż porównywalne reflektory
  • Koszt i rozmiar ogranicza praktyczny sens budowy refraktorów o dużej średnicy
  • Widoczne aberracje barwne w konstrukcjach achromatycznych.

Generalnie refraktory dzielimy na Achromaty i Apochromaty.

Achromaty

Achromaty mają jedną soczewkę wykonaną ze szkła o niskej dyspersji (kronu lub flintu). Ich konstrukcja pozwala redukować aberrację chromatyczną dla dwóch barw i powiększenia odpowiadające dwukrotności średnicy obiektywu. Redukwanie pozostałych aberracji wymaga budowy instrumentów o długiej ogniskowej a to ogranicza możliwości ich stosowania (największym teleskopem tej konstrukcji jest refraktor średnicy 1020mm i ogniskowej 19 300 mm w obserwatorium Yerkes w Wisconsin, USA).

Apochromaty

Apochromaty wykorzystuję złożone z trzech lub więcej soczewek układy optyczne. Soczewki wykonane ze szkła o bardzo niskej dyspersji (fluorytowe) pozwalają na korekcję aberracji chromatycznej dla trzech (a w przypadku superchromatów – dla czterech) barw i powiększenia odpowiadające trzykrotności średnicy obiektywu.

Reflektory

Reflektory jako główny element formujący obraz (ang. primary) wykorzystują duże zwierciadło. Światło wpada do teleskopu i dociera do zwierciadła (w teleskopach katadioptrycznych – poprzez soczewkę korekcyjną – korektor) zamocowanego w tyle tubusu. Zwierciadło o zakrzywionej powierzchni (sferycznej lub parabolicznej) odbija światło do przodu w kierunku punktu ogniskowania. Oczywiście trudno byłoby prowadzić obserwacje z głową w teleskopie zatem światło albo zostaje odbite w bok za pomocą zwierciadła diagonalnego (w teleskopach Newtona) lub do tyłu gdzie może opuścić teleskop przez otwór w głównym zwierciadle (w teleskopie Cassegraina), lub dopiero na wysokości osi, odbite w bok jak w konstrukcji Coude´a. Teleskopy tej konstrukcji zastępują ciężkie soczewki lustrami pozwalając uzyskać znacznie większe średnice obiektywu. Ponieważ światło jest odbijane mniej lub więcej razy wewnątrz tubusu, możliwe jest konstruowanie teleskopów o wielokrotnie dłuższych od fizycznej długości tubusu ogniskowych.

Reflektor Newtona

Szczególnie teleskopy o konstrukcji Newtona są warte polecenia dla osób o ograniczonych zasobach portfela, bowiem oferują duże średnice za stosunkowo niewielką cenę, a to właśnie średnica pozwala sięgnąć do obiektów poza układem słonecznym, czy nawet poza naszą galaktyką. Reflektory Newtona, Cassegraina czy Coude´a wymagają jednak więcej ostrożności w obsłudze ponieważ główne zwierciadło nie jest osłonięte przed kurzem. Mimo tej wady są wyjątkowo popularne bowiem stanowią ekonomiczne rozwiązanie dla wszystkich tych, którzy chcą uzyskać duże możliwości za niską cenę. W teleskopach Newtona obraz nie jest odbiciem lustrzanym, jednak zależnie od położenia okularu jest najczęściej odwrócony, dlatego też nie nadają się do obserwacji naziemnych. Zalety:

  • Niski koszt każdego centymetra średnicy w porównaniu zarówno do refraktorów jak i konstrukcji katadioptrycznych
  • Stosunkowo niewielkie rozmiary ułatwiające transport przy ogniskowych do ok 1000mm
  • Doskonałe do obserwacji obiektów o małej jasności – mgławic, galaktyk i odległych gromad gwiazdowych dzięki zazwyczaj dużej jasności (f/4 – f8)
  • Dobrze nadają się do obserwacji Księżyca i planet
  • Nadają się do astrofotografii, choć nie tak dobrze jak konstrukcje katadioptryczne
  • Pozbawione aberracji barwnej

Wady:

  • Nie nadają się do obserwacji naziemnej
  • Niewielka strata światła związana z umieszczeniem lustra diagonalnego wewnątrz wiązki światła
  • Niewielka strata ostrości na pająku mocującym lustro diagonalne
Reflektor Gregory´ego

Zanim Newton zaproponował kontrukcję wykorzystującą płaskie lustro M2 kierujące obraz pod kątem prostym na zewnątrz tuby optycznej szkocki matematyk i astronom, James Gregory zaprojektował w 1663 roku a w 1673 roku z pomocą Roberta Hooke´a zbudował teleskop zwierciadlany wykorzystujący wklęsłe zwierciadło M2 kierujące promienie świetlne poprzez otwór w zwierciadle głównym (podobnie jak ma to miejsce w Cassegrainach) do okularu umieszczonego za tubą optyczną. Obecnie praktycznie nie jest wykorzystywany w astronomii a jedynie w lunetach do obserwacji naziemnych.

Ritchey-Chrétien

Najdoskonalsza konstrukcja teleskopu zwierciadlanego wykorzystująca dwie powierzchnie hiperboliczne by w stopniu niemożliwym do uzyskania w innych konstrukcjach zredukować aberracje geometryczne. Przy braku w konstrukcji soczewek konstrukcja ta pozbawiona jest jednocześnie aberracji chromatycznych. Niestety niezwykle droga w konstrukcji ze wzgledu na koneiczność uzyskania hiperbolicznych powierzchni i wymaganą precyzję szlifowania. To doprowadziło do stowrzenia konstrukcji naśladujących R-C, jednak wszystkie one – tak jak na przykład ACF Meade – będąc w rzeczywistości zaawanoswanymi, aplanatycznymi konstrukcjami katadioptrycznym S-C posiadają nieznaczne aberracje chromatyczne. Wadą tych teleskopów jest stosunkowo duża krzywizna pola, którą jednak można zredukować korzystając z korektora Bakera.

Teleskopy katadioptryczne

Te teleskopy wykorzystują zarówno zwierciadła, jak i soczewki by skrócić drogę jaką pokonuje wewnątrz tubusu światło formujące obraz. Najpopularniejsze konstrukcje to Schmidt-Cassegrain i Maksutow-Cassegrain. Tej konstrukcji teleskopy są jednymi z najczęściej sprzedawanych teleskopów wśród urządzeń o średnicy powyżej 12cm. Wynika to z faktu, że łącząc praktyczne zalety soczewek i luster niwelują wady każdej z tych konstrukcji z osobna. Oferują jasność i ostrość konstrukcji soczewkowej wraz z niską aberracją chromatyczną konstrukcji zwierciadlanych. Wszystko to przy jasności a poziomie f/10, nadającej się do wykorzystania w astrofotografii. A dzięki temu, że ich elementy optyczne są na stałe zamocowane i wyśrodkowane, a tubusy szczelnie zamknięte są też łatwiejsze w obsłudze niż konstrukcje Newtona. Oferują najlepszą kombinację mocy, jakości i ceny. Ponadto znane są konstrukcje Schmidta, Maksutowa i inne.

Teleskop Schmidta-Cassegraina

W tego typu teleskopie światło dostaje się do teleskopu poprzez cienką, asferyczną soczewkę korekcyjną Schmidta, odbija się od sferycznego głównego zwierciadła w kierunku małego zwierciadła zamocowanego na korektorze. Po odbiciu się od tego światło dociera poprzez otwór w głównym zwierciadle do okularu umieszczonego na końcu tubusu. Zalety:

  • Doskonała uniwersalna konstrukcja wykorzystująca zalety zarówno reflektorów jak i refraktorów.
  • Doskonała, ostra optyka i stosunkowo wąskie pole widzenia
  • Doskonałe do obserwacji odległych obiektów o małej jasności oraz do astrofotografii
  • Bardzo dobrze nadają się do obserwacji Księżyca, planet i gwiazd podwójnych
  • Doskonałe do obserwacji naziemnych i jako obiektywy fotograficzne
  • Zamknięta konstrukcja tubusu ogranicza występowanie prądów powietrza obniżających ostrość, jak również chroni zwierciadła przed zakurzeniem
  • Wyjątkowo zwarta i łatwa do transportu konstrukcja
  • Łatwy w użyciu, wytrzymały i nie wymagający konserwacji
  • Zdecydowanie tańszy koszt centymetra średnicy w porównaniu do refraktorów
  • Najmniejsza minimalna odległość ostrzenia ze wszystkich dostępnych konstrukcji

Wady

  • Droższe za centymetr średnicy niż konstrukcje Newtona
  • Minimalnie większa strata światła i kontrastu niż w konstrukcji Maksutowa-Cassegraina i – oczywiście – refraktorów

Podobną budowę mają teleskopy o konstrukcji Ritchey-Chrétiena. Jednak podczas gdy w teleskopach Cassegraina zwierciadło II stopnia ma powierzchnię paraboidalną, teleskopy RC wykorzystują tutaj element o powierzchni hiperboloidalnej dzięki czemu w większym stopniu redukują astygmatyzm oraz komę w szerszym polu wiedzenia. W efekcie ta konstrukcja znalazła zastosowanie w takich teleskopach jak Hubble, VLT czy bliżniaczy 10 metrowy teleskop w obserwatorium Keck.

Teleskop Maksutowa-Cassegraina

Konstrukcja ta niewiele różni się od Schmidta-Cassegraina. Zamiast cienkiego korektora wykorzystuje grubą soczewkę wklęsłą, na którą w obszarze centralnym napylone jest zwierciadło kierujące obraz do okularu. Zwierciadło to jest zazwyczaj mniejsze niż w teleskopach S-C, dzięki czemu teleskopy Maksutowa-Cassegraina oferują nieco wyższą zdolność rozdzielczą przy obserwacjach planet. Zalety:

  • Doskonała uniwersalna konstrukcja wykorzystująca zalety zarówno reflektorów, jak i refraktorów.
  • Doskonała, ostra optyka o wąskim polu widzenia
  • Doskonałe do obserwacji odległych obiektów o małej jasności oraz do astrofotografii
  • Bardzo dobrze nadają się do obserwacji Księżyca, planet i gwiazd podwójnych
  • Doskonałe do obserwacji naziemnych i jako obiektywy fotograficzne
  • Zamknięta konstrukcja tubusu ogranicza występowanie prądów powietrza obniżających ostrość jak również chroni zwierciadła przed zakurzeniem
  • Łatwy w użyciu, wytrzymały i nie wymagający konserwacji
  • Tańszy koszt centymetra średnicy w porównaniu do refraktorów oraz teleskopów Schmidta-Cassegraina
  • Zazwyczaj dłuższa ogniskowa niż w konstrukcjach S-C, dzięki czemu lepiej nadają się do obserwacji planetarnych
  • Mniejsze lustro na korektorze daje obrazy o nieco wyższej ostrości niż w teleskopach Schmidta-Cassegraina
      Wady
  • Droższe za centymetr średnicy niż konstrukcje Newtona, cięższe niż teleskopy Schmidta-Cassegraina
  • Ze względu na grube elementy optyczne więcej czasu potrzebują na uzyskanie stabilności termicznej.
  • Mniejsze pole widzenia niż w konstrukcji S-C.
średnica

203

ogniskowa

2032

Opinie

Na razie nie ma opinii o produkcie.

Napisz pierwszą opinię o “C8-S XLT 203/2032 OTA Schmidt-Cassegrain Celestron”

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *