Parujące gwiazdy

Parujące gwiazdyOriginal Press Release
KompozytoweChandra-2 zdjęcie przedstawia leżący w odległym o 160 000 lat świetlnych Wielkim Obłoku Magellana (LMC) superbąbel DEM L50 (katalogowany także jako N186).

Promieniowanie rentgenowskie zarejestrowane przez obserwatorium NASA Chandra X-ray Observatory ukazano na zdjęciu w kolorze różowym, natomiast dane optyczne z Magellanic Cloud Emission Line Survey (MCELS) – w kolorze czerwonym, zielonym i niebieskim. Dane MCELS otrzymano za pomocą 0,9-metrowego teleskopu uniwersytetu Michigan Curtis Schmidt w Cerro Tololo Inter-American Observatory (CTIO). DEM L50 ma w przybliżeniu kształt elipsy, natomiast pozostałości po supernowej SNR N186 D znajdują się na jego północnej krawędzi.

Podobnie jak inny superbubble w LMC – N44 – również DEM L50 emituje około 20 razy więcej promieniowania rentgenowskiego niż oczekiwano na podstawie standardowych modeli ewolucji superbąbli. Badania bazujące na obserwacjach Chandry opublikowane w 2011 roku pokazały, że istnieją dwa dodatkowe źródła jasnej emisji rentgenowskiej: fale uderzeniowe supernowych zderzające się ze ścianami wnęk i gorący materiał parujący ze ścian pustek.

Badanie DEM L50 poprowadziła Anne Jaskot z University of Michigan w Ann Arbor. Współautorami byli Dave Strickland z Johns Hopkins University w Baltimore, MD, Sally Oey z University of Michigan, You-Hua Chu z Uniwersytetu Illinois i Guillermo Garcia-Segura z Instituto de Astronomia-UNAM w Ensenada, Meksyk.

Źródła:

DEM L50: Stellar Effervescence on Display

This composite image shows the superbubble DEM L50 (a.k.a. N186) located in the Large Magellanic Cloud about 160,000 light years from Earth. Superbubbles are found in regions where massive stars have formed in the last few million years. The massive stars produce intense radiation, expel matter at high speeds, and race through their evolution to explode as supernovas . The winds and supernova shock waves carve out huge cavities called superbubbles in the surrounding gas.

X-rays from NASA’s Chandra X-ray Observatory are shown in pink and optical data from the Magellanic Cloud Emission Line Survey (MCELS) are colored in red, green and blue. The MCELS data were obtained with the University of Michigan’s 0.9-meter Curtis Schmidt telescope at Cerro Tololo Inter-American Observatory (CTIO). The shape of DEM L50 is approximately an ellipse, with a supernova remnant named SNR N186 D located on its northern edge (roll your mouse over the image above for labels).

Like another superbubble in the LMC, N44 (see last year’s press release), DEM L50 gives off about 20 times more X-rays than expected from standard models for the evolution of superbubbles. A Chandra study published in 2011 showed that there are two extra sources of the bright X-ray emission: supernova shock waves striking the walls of the cavities, and hot material evaporating from the cavity walls.

The Chandra study of DEM L50 was led by Anne Jaskot from the University of Michigan in Ann Arbor. The co-authors were Dave Strickland from Johns Hopkins University in Baltimore, MD, Sally Oey from University of Michigan, You-Hua Chu from University of Illinois and Guillermo Garcia-Segura from Instituto de Astronomia-UNAM in Ensenada, Mexico.

NASA’s Marshall Space Flight Center in Huntsville, Ala., manages the Chandra program for NASA’s Science Mission Directorate in Washington. The Smithsonian Astrophysical Observatory controls Chandra’s science and flight operations from Cambridge, Mass.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *