Rozpalając ciemny pył

Rozpalając ciemny pyłOriginal Press Release
ESO-3Nowe zdjęcie wykonane za pomocą teleskopu APEX (Atacama Pathfinder Experiment) w Chile pokazuje piękny widok obłoków kosmicznego pyłu w obszarze Oriona.

W przestrzeni kosmicznej gęste obłoki gazu i pyłu są miejscem narodzin gwiazd. W zakresie widzialnym pył jest ciemny i nieprzezroczysty, przesłaniając gwiazdy tak dokładnie, że gdy astronom William Herschel dostrzegł jeden z nich w gwiazdozbiorze Skorpiona w 1774 roku, sądził, że był to obszar pozbawiony gwiazd. Astronom zawołał podobno „zaprawdę tutaj jest dziura w niebie!”

Aby lepiej zrozumieć powstawanie gwiazd astronomowie potrzebują teleskopów, które potrafią obserwować na dłuższych falach, takich jak zakres submilimetrowy, w którym ciemne ziarna pyłu emitują więcej energii, niż absorbują. APEX, znajdujący się na płaskowyżu Chajnantor w Andach, jest największym pojedynczym teleskopem submilimetrowym działającym na półkuli południowej i stanowi idealny instrument dla astronomów badających w ten sposób narodziny gwiazd.

Widoczny w gwiazdozbiorze Oriona, położony 1500 lat świetlnych od Ziemi, kompleks obłoków molekularnych Oriona jest najbliższym względem nas obszarem powstawania masywnych gwiazd. Zawiera skarbiec jasnych mgławic, ciemnych obłoków i młodych gwiazd. Nowe zdjęcie pokazuje jedynie część tego olbrzymiego kompleksu w zakresie widzialnym, z obserwacjami z APEX nałożonymi w postaci odcieni koloru pomarańczowego, które wydają się rozpalać ogień w ciemnych obłokach. Jasne węzły z obserwacji APEX często odpowiadają w zakresie widzialnym ciemniejszym ścieżkom – co jest oznaką gęstego obłoku pyłu, który absorbuje światło widzialne, ale świeci na falach submilimetrowych i być może jest miejscem narodzin gwiazd.

Jasne pasmo poniżej centrum zdjęcia to mgławica NGC 1999. Obszar ten – gdy patrzy się na niego w zakresie widzialnym – jest tym, co astronomowie nazywają mgławicą refleksyjna, w której blada niebieska blask tła gwiazd jest odbijany przez obłoki pyłu. Mgławica jest głównie rozświetlana przez energetyczne promieniowanie od młodej gwiazdy V380 Orionis, skrytej w jej sercu. W środku mgławicy widać ciemne pasmo, które dokładniej zostało przedstawione na dobrze znanym zdjęciu z Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, należącego do NASA/ESA.

Zwykle ciemne pasmo, takie jak to, wskazuje na gęsty obłok kosmicznego pyłu, przesłaniający gwiazdy i mgławicę za sobą. Jednak w tym przypadku widzimy, że pasmo pozostaje uderzająco ciemne nawet gdy uwzględnione zostały obserwacje z teleskopu APEX. Dzięki tym obserwacjom, w połączeniu z obserwacjami w podczerwieni z innych teleskopów, astronomowie uważają, że pasmo jest w rzeczywistości otworem lub wgłębieniem w mgławicy, utworzonym przez materię wypływającą z V380 Orionis. Przynajmniej raz mamy prawdziwą dziurę w niebie!

Obszar na zdjęciu jest położony około dwóch stopni na południe od wielkiej i dobrze znanej Mgławicy w Orionie (Messier 42), którą można zobaczyć na górnym brzegu fotografii z większym polem widzenia z Digitized Sky Survey.

Źródła:

Setting the Dark on Fire

A new image from the Atacama Pathfinder Experiment (APEX) telescope in Chile shows a beautiful view of clouds of cosmic dust in the region of Orion. While these dense interstellar clouds seem dark and obscured in visible-light observations, APEX’s LABOCA camera can detect the heat glow of the dust and reveal the hiding places where new stars are being formed. But one of these dark clouds is not what it seems.

In space, dense clouds of cosmic gas and dust are the birthplaces of new stars. In visible light, this dust is dark and obscuring, hiding the stars behind it. So much so that, when astronomer William Herschel observed one such cloud in the constellation of Scorpius in 1774, he thought it was a region empty of stars and is said to have exclaimed, „Truly there is a hole in the sky here!”

In order to better understand star formation, astronomers need telescopes that can observe at longer wavelengths, such as the submillimetre range, in which the dark dust grains shine rather than absorb light. APEX, on the Chajnantor Plateau in the Chilean Andes, is the largest single-dish submillimetre-wavelength telescope operating in the southern hemisphere, and is ideal for astronomers studying the birth of stars in this way.

Located in the constellation of Orion (The Hunter), 1500 light-years away from Earth, the Orion Molecular Cloud Complex is the closest region of massive star formation to Earth, and contains a treasury of bright nebulae, dark clouds and young stars. The new image shows just part of this vast complex in visible light, with the APEX observations overlaid in brilliant orange tones that seem to set the dark clouds on fire. Often, the glowing knots from APEX correspond to darker patches in visible light — the tell-tale sign of a dense cloud of dust that absorbs visible light, but glows at submillimetre wavelengths, and possibly a site of star formation.

The bright patch below of the centre of the image is the nebula NGC 1999. This region — when seen in visible light — is what astronomers call a reflection nebula, where the pale blue glow of background starlight is reflected from clouds of dust. The nebula is mainly illuminated by the energetic radiation from the young star V380 Orionis [2] lurking at its heart. In the centre of the nebula is a dark patch, which can be seen even more clearly in a well-known image from the NASA/ESA Hubble Space Telescope.

Normally, a dark patch such as this would indicate a dense cloud of cosmic dust, obscuring the stars and nebula behind it. However, in this image we can see that the patch remains strikingly dark, even when the APEX observations are included. Thanks to these APEX observations, combined with infrared observations from other telescopes, astronomers believe that the patch is in fact a hole or cavity in the nebula, excavated by material flowing out of the star V380 Orionis. For once, it truly is a hole in the sky!

The region in this image is located about two degrees south of the large and well-known Orion Nebula (Messier 42), which can be seen at the top edge of the wider view in visible light from the Digitized Sky Survey.

The APEX observations used in this image were led by Thomas Stanke (ESO), Tom Megeath (University of Toledo, USA), and Amy Stutz (Max Planck Institute for Astronomy, Heidelberg, Germany). APEX is a collaboration between the Max Planck Institute for Radio Astronomy (MPIfR), the Onsala Space Observatory (OSO) and ESO. Operation of APEX at Chajnantor is entrusted to ESO.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *