Światło i mrok nad Jeziorem Feniksa

Światło i mrok nad Jeziorem FeniksaOriginal Press Release
Choć mówi się, że nie należy oceniać kogoś po wyglądzie to w przypadku planet pierwsze wrażenie ma ogromne znaczenie.

Jasność (albedo) powierzchni to nadal jedna z pierwszych rzeczy, na którą zwracają uwagę astronomowie badający planety. Zależy ona od składu powierzchni jak również jej tekstury – lód ma większe albedo od skał, podobnie gładkie powierzchnie odbijają więcej światła od nierównych.

Phoenicis Lacus ma powierzchnię około 8100 km kwadratowych. Na przedstawionym zdjęciu, wykonanym 31 lipca 2010 roku, ukazano jedynie fragment tego obszaru.

powstało w wyniku wypiętrzenia płaskowyżu Tharsis. Długotrwałe okresy intensywnej aktywności wulkanicznej w Tharsis nie tylko wypiętrzyły płaskowyż, ale również zdeformowały Phoenicis Lacus tworząc bloki i wile uskoków tektonicznych o zróżnicowanym ukierunkowaniu. Teren ten został rozciągnięty co doprowadziło to powstania charakterystycznego terenu klifów i dolin.

Widoczny jest także znacznych rozmiarów zapadlisko, którego dno znajduje się 3 kilometry poniżej powierzchni płaskowyżu. W jego ścianach można dostrzec warstwy bazaltu, natomiast na dnie widać niewielki obszar okryty piaszczystymi wydmami.

Źródła:

Light and dark in the Phoenix Lake

They say you can’t judge a book by its cover but, with planets, first impressions do count. New images show where complex fault lines in Mars’ Phoenicis Lacus region have resulted in terrain with a distinctly contrasting appearance.

Nineteenth-century astronomers were the first to see Phoenicis Lacus on Mars. They identified it as a dark spot, and thought that it resembled a sea. Now we know that it is not a body of water but the southwestern extension of the complex Noctis Labyrinthus system, which stretches away from the giant volcanoes of Mars’s Tharsis region.  

The brightness of a surface feature is still the first thing planetary astronomers notice. It is known as the albedo and is partly determined by the composition of the surface material. For example, ice is more reflective than rock. The texture of the surface also plays a part, with rough surfaces reflecting less sunlight and so appearing darker than smooth surfaces.

Phoenicis Lacus has an area of 8100 sq km (59.5 x 136 km), which corresponds to the size of Corsica. Only a small portion of it appears in this image, which was obtained on 31 July 2010 using the High-Resolution Stereo Camera (HRSC) on ESA’s Mars Express spacecraft.

Phoenicis Lacus was formed by the uplift of the Tharsis plateau. The continual episodes of strong volcanic activity in Tharsis not only lifted the plateau, but also deformed Phoenicis Lacus, creating blocks and multiple fault lines at different orientations. Extension has taken place here, resulting in this characteristic ‘horst-and-graben’ (cliffs and valleys) landscape.

A prominent collapse feature in this region is also visible. It shows as a long pit and sinks to a depth of about 3 km below the surrounding plains. Its walls give a glimpse of extensive basalt layers and a small field of sand dunes covers the floor.

An impact crater can be seen on the left of the image. It was elongated during the spreading of the graben and evolved from a circular to an ellipsoidal form.

The other large bowl-shaped structures in this image do not have distinct rims like impact craters, so they are most likely collapsed structures.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *