Całkowite zaćmienie Słońca USA 2017

21 sierpnia 2017 będzie miało miejsce zapewne jedno z najpowszechniej obserwowanych zaćmień całkowitych Słońca w historii. Tego dnia cień Księżyca przemknie przez całe USA z maksimum w Kentucky gdzie Słońce skryje się za Księżycem na 2 minuty i 40 sekund. Tam zapewne będą największe tłumy – zatem nas tam nie będzie ???? – plan jest… Read more »

ALMA obserwuje gwiezdną eksplozję w Orionie

Gwiezdne wybuchy są najczęściej związane z supernowymi – spektakularnymi śmierciami gwiazd. Ale nowe obserwacje ALMA dostarczyły wglądu w eksplozje na drugim końcu gwiezdnego cyklu życia, przy narodzinach gwiazd. Astronomowie uzyskali te dramatyczne obrazy gdy badali podobne do fajerwerków pozostałości z narodzin grupy masywnych gwiazd. Pokazuje to, że powstawanie gwiazd także może być gwałtownym i wybuchowym… Read more »

Spitzer obserwuje wzejemne relacje gwiazdy i egzoplanety

Teleskop kosmiczny NASA Spitzer Space Telescope wykrył niezwykłe pulsacje w zewnętrznej powłoce oddalonej o 370 lat świetlnych gwiazdy HAT-P-2. Naukowcy, jako najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie, wskazują oddziaływanie krążącej na ciasne orbicie masywnej planety HAT-P-2b. Krążąc powoduje ona wibracje za każdym razem, gdy zbliża się do gwiazdy. „W sam raz na Walentynki odkryliśmy pierwszy przykład planety, która… Read more »

Teleskop kosmiczny NASA Spitzer prezentuje największą rodzinę podobnych do Ziemi planet

NASA Spitzer Space Telescope ujawnił pierwszy znany system siedmiu planet wielkości Ziemi krążących wokół jednej gwiazdy. Trzy z tych planet leżą w rejonie, w którym może występować woda w stanie ciekłym. Odkrycie ustanawia nowy rekord dla największej liczby planet z warunkami potencjalnie sprzyjąjcymi występowaniu życia znajdujących się wokół jednej gwiazdy spoza naszego układu słonecznego. Każda… Read more »

Całkowite Zaćmienie Słońca – Indonezja 2016

9 marca 2016 Księżyc zakryje tarczę Słońca nad Oceanem Spokojnym. Maksimum zaćmienia będzie miało miejsce z daleka od lądu, jednak cień Księżyca najpierw przetnie wyspy Indonezji i Borneo by potem od północy minąć Papuę Nową Gwineę i dalej pognać w ocean. Po analizie prognoz pogody jako miejsce obserwacji wybraliśmy wulkan Gamalama na indonezyjskiej wyspie Ternate,… Read more »

Lądownik File (Philae) sondy kosmicznej Rosetta budzi się z hibernacji

Ten efektowny krajobraz południowego gwiazdozbioru Ołtarza jest skarbnicą ciał niebieskich. Gromady gwiazd, mgławice emisyjne oraz aktywne obszary powstawania gwiazd to tylko przykłady bogactw obserwowanych w tym rejonie oddalonym od Ziemi o ok 4000 lat świetlnych. Zaprezentowane nowe zdjęcie jest najbardziej szczegółowym widokiem tej części nieba spośród uzyskanych do tej pory. Fotografię wykonano za pomocą teleskopu VLT Survey Telescope (VST) w Obserwatorium Paranal w Chile, należącym do ESO.

Obserwacje Chandry sugerują że czarne dziury obżerają się w nadmiernym tempie

Ten efektowny krajobraz południowego gwiazdozbioru Ołtarza jest skarbnicą ciał niebieskich. Gromady gwiazd, mgławice emisyjne oraz aktywne obszary powstawania gwiazd to tylko przykłady bogactw obserwowanych w tym rejonie oddalonym od Ziemi o ok 4000 lat świetlnych. Zaprezentowane nowe zdjęcie jest najbardziej szczegółowym widokiem tej części nieba spośród uzyskanych do tej pory. Fotografię wykonano za pomocą teleskopu VLT Survey Telescope (VST) w Obserwatorium Paranal w Chile, należącym do ESO.

Potężne pole magnetyczne supermasywnej czarnej dziury

Ten efektowny krajobraz południowego gwiazdozbioru Ołtarza jest skarbnicą ciał niebieskich. Gromady gwiazd, mgławice emisyjne oraz aktywne obszary powstawania gwiazd to tylko przykłady bogactw obserwowanych w tym rejonie oddalonym od Ziemi o ok 4000 lat świetlnych. Zaprezentowane nowe zdjęcie jest najbardziej szczegółowym widokiem tej części nieba spośród uzyskanych do tej pory. Fotografię wykonano za pomocą teleskopu VLT Survey Telescope (VST) w Obserwatorium Paranal w Chile, należącym do ESO.

Czyżby po raz pierwszy zaobserwowano ciemną materię

Ten efektowny krajobraz południowego gwiazdozbioru Ołtarza jest skarbnicą ciał niebieskich. Gromady gwiazd, mgławice emisyjne oraz aktywne obszary powstawania gwiazd to tylko przykłady bogactw obserwowanych w tym rejonie oddalonym od Ziemi o ok 4000 lat świetlnych. Zaprezentowane nowe zdjęcie jest najbardziej szczegółowym widokiem tej części nieba spośród uzyskanych do tej pory. Fotografię wykonano za pomocą teleskopu VLT Survey Telescope (VST) w Obserwatorium Paranal w Chile, należącym do ESO.

Ekstrawagancje nowych gwiazd

Ten efektowny krajobraz południowego gwiazdozbioru Ołtarza jest skarbnicą ciał niebieskich. Gromady gwiazd, mgławice emisyjne oraz aktywne obszary powstawania gwiazd to tylko przykłady bogactw obserwowanych w tym rejonie oddalonym od Ziemi o ok 4000 lat świetlnych. Zaprezentowane nowe zdjęcie jest najbardziej szczegółowym widokiem tej części nieba spośród uzyskanych do tej pory. Fotografię wykonano za pomocą teleskopu VLT Survey Telescope (VST) w Obserwatorium Paranal w Chile, należącym do ESO.


Sieć amatorskich teleskopów odkryła planetę TrES-2 oddaloną o 500 lat świetlnych za pomocą techniki pomiaru zmian jasności tysięcy gwiazd i poszukiwania okresowych spadków jasności. W tym przypadku, planeta wielkości Jowisza obiega swą gwiazdę w konstelacji Smoka (GSC 03549-02811) w ciagu 2,5 dnia powodując regularny spadek jasności gwiazdu o 1.5%. Choć odkrycia dokonano wykorzystując teleskop o średnicy 10cm, jednak zostały one potwierdzone za pomocą 10 metrowego teleskopu W.M.Kecka. Jest to druga planeta odkryta z wykorzysaniem sieci zautomatyzowanych amatorskich teleskopów współpracujących w programie Trans-Atlantic Exoplanet Survey (TrES), korzystających z trzech zrobotyzowanych instrumentów: teleskopu Sleuth w obserwatorium Palomar w San Diego, PSST w obserwatorium Lowella koło Flagstaff w Arizonie i teleskopu Stare na wyspach Kanaryjskich. Odkrycia dokonali David Charbonneau (Caltech) Georgi Mandushev i Edward Dunham (Lowell Observatory). Ponadto współautorami odkrycia są Guillermo Torres (Harvard-Smithsonian), Alessandro Sozzetti (Harvard-Smithsonian i INAF-Osservatorio Astronomico di Torino), Timothy Brown (Las Cumbres Observatory Global Telescope), John Trauger (JPL), Juan Belmonte, Markus Rabus, Jose Almenara i Hans Deeg (Instituto de Astrofisica de Canarias), Roi Alonso (Laboratoire d’Astrophysique de Marseille i Institute de Astrofisica de Canarias), Gilbert Esquerdo (Harvard-Smithsonian i Planetary Science Institute w Tucson), Emilio Falco (Harvard-Smithsonian), Lynne Hillenbrand (Caltech) Anna Roussanova (MIT), Robert Stefanik (Harvard-Smithsonian) i Joshua Winn (MIT).

">

2>Sieć małych teleskopów odkrywa kolejną exoplanetę

08.09.2006

Sieć amatorskich teleskopów odkryła planetę TrES-2 oddaloną o 500 lat świetlnych za pomocą techniki pomiaru zmian jasności tysięcy gwiazd i poszukiwania okresowych spadków jasności. W tym przypadku, planeta wielkości Jowisza obiega swą gwiazdę w konstelacji Smoka (GSC 03549-02811) w ciagu 2,5 dnia powodując regularny spadek jasności gwiazdu o 1.5%. Choć odkrycia dokonano wykorzystując teleskop o średnicy 10cm, jednak zostały one potwierdzone za pomocą 10 metrowego teleskopu W.M.Kecka. Jest to druga planeta odkryta z wykorzysaniem sieci zautomatyzowanych amatorskich teleskopów współpracujących w programie Trans-Atlantic Exoplanet Survey (TrES), korzystających z trzech zrobotyzowanych instrumentów: teleskopu Sleuth w obserwatorium Palomar w San Diego, PSST w obserwatorium Lowella koło Flagstaff w Arizonie i teleskopu Stare na wyspach Kanaryjskich. Odkrycia dokonali David Charbonneau (Caltech) Georgi Mandushev i Edward Dunham (Lowell Observatory). Ponadto współautorami odkrycia są Guillermo Torres (Harvard-Smithsonian), Alessandro Sozzetti (Harvard-Smithsonian i INAF-Osservatorio Astronomico di Torino), Timothy Brown (Las Cumbres Observatory Global Telescope), John Trauger (JPL), Juan Belmonte, Markus Rabus, Jose Almenara i Hans Deeg (Instituto de Astrofisica de Canarias), Roi Alonso (Laboratoire d’Astrophysique de Marseille i Institute de Astrofisica de Canarias), Gilbert Esquerdo (Harvard-Smithsonian i Planetary Science Institute w Tucson), Emilio Falco (Harvard-Smithsonian), Lynne Hillenbrand (Caltech) Anna Roussanova (MIT), Robert Stefanik (Harvard-Smithsonian) i Joshua Winn (MIT).

w obserwatorium Palomar
w San Diego, PSST w obserwatorium Lowella koło Flagstaff w Arizonie i
teleskopu Stare na wyspach Kanaryjskich.

Read More
Posted on 10/08/2008 by
  • 07.09.2006

  • Częściowe zaćmienie Księżyca, o stosunkowo niewielkiej fazie wynoszącej ok 19% średnicy naszego satelity będzie widoczne z terytorium Polski. Maksimum wypadnie o godzinie 21:37 czasu lokalnego (CEST).Księżyc w centralnej Polsce znajdować będzie się wtedy dość nisko nad południowo-wschodnim horyzontem.

    ">

    2>Częściowe zaćmienie Księżyca

    07.09.2006

    Częściowe zaćmienie Księżyca, o stosunkowo niewielkiej fazie wynoszącej ok 19% średnicy naszego satelity będzie widoczne z terytorium Polski. Maksimum wypadnie o godzinie 21:37 czasu lokalnego (CEST).Księżyc w centralnej Polsce znajdować będzie się wtedy dość nisko nad południowo-wschodnim horyzontem.

    Częściowe zaćmienie Księżyca, o stosunkowo niewielkiej fazie wynoszącej ok 19% średnicy naszego satelity
    będzie widoczne z terytorium Polski.

    Read More
    Posted on 10/08/2008 by
  • 03.09.2006

  • Europejska Agencja Kosmiczna, po doświadczeniach sondy Beagle postanowiła w podobny sposób zakończyć trzyletnie badania Księżyca. w odróżnieniu jednak od Beagle to twarde lądowanie było jak najbardziej planowe. SMART-1 uderzył w wulkaniczną równinę Jeziora Doskonałości (Lacus Excellentiae) o godzinie 6:42:15 UT z prędkością ok. 2000 m/sek. Zderzenie obserwowały teleskopy, m.in. Kanadyjsko-Francuski Teleskop na Mount Kea na Hawajach.


    Rozbłysk impaktu zarejestrowany przez teleskop CFHT

    W trakcie swej misji sonda wykonała wysokiej rozdzielczości zdjęcia powierzchni Księżyca jak również przetestowała wysoko wydajny napęd jonowy, który ma posłużyć w przyszłych misjach, m.in. planowanej na 2013 rok misji BepiColombo na Merkurego.

    ">

    2>Twarde lądowanie sondy SMART-1

    03.09.2006

    Europejska Agencja Kosmiczna, po doświadczeniach sondy Beagle postanowiła w podobny sposób zakończyć trzyletnie badania Księżyca. w odróżnieniu jednak od Beagle to twarde lądowanie było jak najbardziej planowe. SMART-1 uderzył w wulkaniczną równinę Jeziora Doskonałości (Lacus Excellentiae) o godzinie 6:42:15 UT z prędkością ok. 2000 m/sek. Zderzenie obserwowały teleskopy, m.in. Kanadyjsko-Francuski Teleskop na Mount Kea na Hawajach.


    Rozbłysk impaktu zarejestrowany przez teleskop CFHT

    W trakcie swej misji sonda wykonała wysokiej rozdzielczości zdjęcia powierzchni Księżyca jak również przetestowała wysoko wydajny napęd jonowy, który ma posłużyć w przyszłych misjach, m.in. planowanej na 2013 rok misji BepiColombo na Merkurego.

    Europejska Agencja Kosmiczna, po doświadczeniach sondy Beagle postanowiła
    w podobny sposób zakończyć trzyletnie badania Księżyca.

    Read More
    Posted on 10/08/2008 by
  • 30.08.2006

    Słaby, ale jednocześnie długotrwały wybuch gamma (GRB) pozwolił astronomom prześledzić wybuch gwiazdy od samego początku aż po dramatyczny koniec. Zarówno naziemne jak i umieszczone na orbicie teleskopy przestudiowały wybuch w zakresach od promieniowania radiowego po promieniowanie gamma. Ponadto pojawiło się podejrzenie, że takie słabe eksplozje mogą pojawiać się 10-krotnie częściej niż znane wcześniej silne wybuchy.

    18 lutego satelita Swift wykrył wzrost natężenia promieniowania gamma pochodzącego z konstelacji Byka. Po 20 sekundach obserwatorium przekazało informacje o lokalizacji źródła promieniowania astronomom i skierowało swoje instrumenty w odpowiednim kierunku.

    Wybuch, o oznaczeniu GRB 060218 trwał około 35 minut – czyli 100 razy dłużej niż typowe takie zjawiska związane z wybuchem supernowej. Miał także jasność zaledwie 1/100 typowych GRB, co klasyfikuje go w podklasie określanej jako błyski promieniowania X. Warto przy tym zdać sobie sprawę, że choć był słabym rozbłyskiem GRB, to ilość energii wydzielonej w tym czasie była 1015 większa niż jasność Słońca.

    W ciągu 180 sekund teleskopy obserwatorium Swift zidentyfikowały obiekt zarówno w nadfiolecie jak i w paśmie promieniowania rentgenowskiego – obiekt znajdował się w karłowej galaktyce oddalonej od nas o 117 milionów lat świetlnych – 25 razy bliżej niż zazwyczaj obserwowane błyski GRB.

    Tego typu błyski GRB powstają gdy masywna gwiazda, po odrzuceniu zewnętrznej powłoki zapada się tworząc czarną dziurę. Dysk znajdujący się w pobliżu czarnej dziury wytwarza wysokoenergetyczną strugę która rozdziera gwiazdę i wytwarza promieniowanie gamma podczas zderzenia z wcześniej odrzuconą materią.

    Dwa dni później zaobserwowano w miejscu GRB jaśniejącą supernową klasy Ic, której nadano oznaczenie SN2006aj.

    2>Podglądając supernową

    30.08.2006

    Słaby, ale jednocześnie długotrwały wybuch gamma (GRB) pozwolił astronomom prześledzić wybuch gwiazdy od samego początku aż po dramatyczny koniec. Zarówno naziemne jak i umieszczone na orbicie teleskopy przestudiowały wybuch w zakresach od promieniowania radiowego po promieniowanie gamma. Ponadto pojawiło się podejrzenie, że takie słabe eksplozje mogą pojawiać się 10-krotnie częściej niż znane wcześniej silne wybuchy.

    18 lutego satelita Swift wykrył wzrost natężenia promieniowania gamma pochodzącego z konstelacji Byka. Po 20 sekundach obserwatorium przekazało informacje o lokalizacji źródła promieniowania astronomom i skierowało swoje instrumenty w odpowiednim kierunku.

    Wybuch, o oznaczeniu GRB 060218 trwał około 35 minut – czyli 100 razy dłużej niż typowe takie zjawiska związane z wybuchem supernowej. Miał także jasność zaledwie 1/100 typowych GRB, co klasyfikuje go w podklasie określanej jako błyski promieniowania X. Warto przy tym zdać sobie sprawę, że choć był słabym rozbłyskiem GRB, to ilość energii wydzielonej w tym czasie była 1015 większa niż jasność Słońca.

    W ciągu 180 sekund teleskopy obserwatorium Swift zidentyfikowały obiekt zarówno w nadfiolecie jak i w paśmie promieniowania rentgenowskiego – obiekt znajdował się w karłowej galaktyce oddalonej od nas o 117 milionów lat świetlnych – 25 razy bliżej niż zazwyczaj obserwowane błyski GRB.

    Tego typu błyski GRB powstają gdy masywna gwiazda, po odrzuceniu zewnętrznej powłoki zapada się tworząc czarną dziurę. Dysk znajdujący się w pobliżu czarnej dziury wytwarza wysokoenergetyczną strugę która rozdziera gwiazdę i wytwarza promieniowanie gamma podczas zderzenia z wcześniej odrzuconą materią.

    Dwa dni później zaobserwowano w miejscu GRB jaśniejącą supernową klasy Ic, której nadano oznaczenie SN2006aj.

    Słaby, ale jednocześnie długotrwały wybuch gamma (GRB) pozwolił astronomom
    prześledzić wybuch gwiazdy od samego początku aż po dramatyczny koniec.

    Read More
    Posted on 10/08/2008 by
  • 24.08.2006

    Po prawie tygodniu dyskusji IAU przyjęła definicję planety, wedle której planetą jest obiekt, który:

    (a)ma wystarczającą masę, by jego własna grawitacja była wystarczająca aby przezwyciężyć siły ciał sztywnych osiągając równowagę hydrostatyczną w zbliżonej do kuli formie oraz (b) jest dominującym obiektem w strefie występowania własnej populacji i (c) porusza się po orbicie wokół Słońca

    W efekcie Pluton utracił status planety, dołączając do nowej kategori obiektów – planet karłowych – do których zaliczono również Ceres i 2003 UB313. Obiekty te spełniają warunki (a) i (c) definicji, jednak nie spełniają warunku (b).

    2>Pluton zdegradowany

    24.08.2006

    Po prawie tygodniu dyskusji IAU przyjęła definicję planety, wedle której planetą jest obiekt, który:

    (a)ma wystarczającą masę, by jego własna grawitacja była wystarczająca aby przezwyciężyć siły ciał sztywnych osiągając równowagę hydrostatyczną w zbliżonej do kuli formie oraz (b) jest dominującym obiektem w strefie występowania własnej populacji i (c) porusza się po orbicie wokół Słońca

    W efekcie Pluton utracił status planety, dołączając do nowej kategori obiektów – planet karłowych – do których zaliczono również Ceres i 2003 UB313. Obiekty te spełniają warunki (a) i (c) definicji, jednak nie spełniają warunku (b).

    W efekcie Pluton utracił status planety, dołączając do nowej kategori obiektów – planet karłowych –
    do których zaliczono również Ceres i 2003 UB313.

    Read More
    Posted on 10/08/2008 by
  • Read More
    Posted on 30/11/-0001 by
  • Read More
    Posted on 30/11/-0001 by
  • Read More
    Posted on 30/11/-0001 by
  • Read More
    Posted on 30/11/-0001 by
  • Read More
    Posted on 30/11/-0001 by