VISTA patrzy poprzez przez Drogę Mleczną

Podczerwone zdjęcie Mgławicy Trójlistna Koniczyna ujawniło położone dużo dalej nowe gwiazdy zmienneOriginal Press Release

VISTA views the Trifid Nebula and reveals hidden variable starsNajnowsze zdjęcie wykonane za pomocą teleskopu VISTA przeznaczonego do przeglądów nieba ukazało słynną Mgławicę Trójlistna Koniczyna w nowym, upiornym świetle. Obserwując w podczerwieni, astronomowie mogą spoglądać przez wypełnione pyłem centralne części Drogi Mlecznej i dostrzec wiele ukrytych do tej pory obiektów. W zaledwie niewielkim fragmencie jednego z przeglądów VISTA, naukowcy odkryli dwie nieznane i bardzo odległe cefeidy, które są położone prawie dokładnie za Mgławicą Trójlistna Koniczyna. To pierwsze gwiazdy tego rodzaju położone w centralnej płaszczyźnie Drogi Mlecznej poza zgrubieniem galaktycznym.

W ramach jednego ze swoich głównych przeglądów nieba południowego, teleskop VISTA w należącym do ESO Obserwatorium Paranal w Chile, wykonuje mapę centralnych obszarów Drogi Mlecznej w zakresie światła podczerwonego, poszukując nowych, ukrytych obiektów. Przegląd VVV (VISTA Variables in the Via Lactea) okresowo powraca do tych samych fragmentów nieba, aby wykryć obiekty, których jasność zmienia się w czasie.

Niewielki ułamek olbrzymiego zbioru danych VVV został użyty do stworzenia nowego zdjęcia słynnego obiektu, obszaru powstawania gwiazd Messier 20, nazywanego zazwyczaj Mgławicą Trójlistna Koniczyna, z powodu ciemnych pasm dzielących ją na trzy części, widocznych gdy patrzymy na obiekt przez teleskop.

Znajomy obraz mgławicy pokazuje ją w świetle widzialnym, w którym świeci jasno zarówno w różowej emisji od zjonizowanego wodoru, jak i niebieskim świetle rozproszonym od młodych, gorących gwiazd. Łatwo dostrzec także olbrzymie obłoki absorbującego światło pyłu. Ale widok na podczerwonych zdjęciach z VISTA jest zdecydowanie inny. Mgławica wydaje się tylko cieniem samej siebie. Obłoki pyłu są dużo mniej uwidocznione, a jasna poświata od obłoków wodoru jest prawie wcale niewidoczna. Trzyczęściowa struktura także jest prawie niedostrzegalna.

Na zaprezentowanym zdjęciu, niejako w ramach zadośćuczynienia za słaby blask mgławicy, otrzymujemy nową, spektakularną panoramę. Grube obłoki pyłu w dysku naszej galaktyki, które absorbują światło widzialne, pozwalają na przejście światła podczerwonego, rejestrowanego przez VISTA. Widok nie jest blokowany i można spojrzeć daleko poza mgławicę, wykrywając obiekty po drugiej stronie galaktyki, których wcześniej nie dało się dostrzec.

Przypadkowo zdjęcie pokazuje idealny przykład niespodzianek, na które można natrafić fotografując w zakresie podczerwonym. Blisko Mgławicy Trójlistna Koniczyna na niebie, ale w rzeczywistości siedmiokrotnie dalej , odnaleziono nowo odkrytą parę gwiazd zmiennych. Są to cefeidy, typ jasnych gwiazd, które są niestabilne i powoli zwiększają jasność, a potem ją zmniejszają. Para gwiazd, o której astronomowie sądzą, że jest najjaśniejszym składnikiem gromady gwiazd, to jedyny znany przypadek cefeid wykrytych tak daleko, które jednocześnie są blisko centralnej płaszczyzny, ale po drugiej stronie galaktyki. Ich pojaśnienia i pociemnienia występują z okresem jedenastu dni.

Źródło: ESO

Zdjęcie: ESO/VVV consortium/D. Minniti

VISTA Stares Right Through the Milky Way

New infrared view of the Trifid Nebula reveals new variable stars far beyond

VISTA views the Trifid Nebula and reveals hidden variable starsA new image taken with ESO’s VISTA survey telescope reveals the famous Trifid Nebula in a new and ghostly light. By observing in infrared light, astronomers can see right through the dust-filled central parts of the Milky Way and spot many previously hidden objects. In just this tiny part of one of the VISTA surveys, astronomers have discovered two unknown and very distant Cepheid variable stars that lie almost directly behind the Trifid. They are the first such stars found that lie in the central plane of the Milky Way beyond its central bulge.

As one of its major surveys of the southern sky, the VISTA telescope at ESO’s Paranal Observatory in Chile is mapping the central regions of the Milky Way in infrared light to search for new and hidden objects. This VVV survey (standing for VISTA Variables in the Via Lactea) is also returning to the same parts of the sky again and again to spot objects that vary in brightness as time passes.

A tiny fraction of this huge VVV dataset has been used to create this striking new picture of a famous object, the star formation region Messier 20, usually called the Trifid Nebula, because of the ghostly dark lanes that divide it into three parts when seen through a telescope.

The familiar pictures of the Trifid show it in visible light, where it glows brightly in both the pink emission from ionised hydrogen and the blue haze of scattered light from hot young stars. Huge clouds of light-absorbing dust are also prominent. But the view in the VISTA infrared picture is very different. The nebula is just a ghost of its usual visible-light self. The dust clouds are far less prominent and the bright glow from the hydrogen clouds is barely visible at all. The three-part structure is almost invisible.

In the new image, as if to compensate for the fading of the nebula, a spectacular new panorama comes into view. The thick dust clouds in the disc of our galaxy that absorb visible light allow through most of the infrared light that VISTA can see. Rather than the view being blocked, VISTA can see far beyond the Trifid and detect objects on the other side of the galaxy that have never been seen before.

By chance this picture shows a perfect example of the surprises that can be revealed when imaging in the infrared. Apparently close to the Trifid in the sky, but in reality about seven times more distant [1], a newly discovered pair of variable stars has been found in the VISTA data. These are Cepheid variables, a type of bright star that is unstable and slowly brightens and then fades with time. This pair of stars, which the astronomers think are the brightest members of a cluster of stars, are the only Cepheid variables detected so far that are close to the central plane, but on the far side of the galaxy. They brighten and fade over a period of eleven days.

Written by Tomasz Czarnecki

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *