Zagadka powstania magentarów rozwiązana?

Zagadka powstania magentarów rozwiązana?Original Press Release
eso1415aMagnetary są niezwykłymi, supergęstymi pozostałościami po wybuchach supernowych.

Nie tylko gwiazda ta ma dużą prędkość, czyli cechę spodziewaną jeśli oddala się po wybuchu supernowej, ale także połączenie jej małej masy, dużej jasności i bogatego w węgiel składu chemicznego wydają się niemożliwe do uzyskania przez pojedynczą gwiazdę – to tak jak dymiąca lufa pistoletu będąca dowodem, że obiekt oryginalnie powstał w układzie podwójnym.

Ben Ritchie
Open University

Gdy podczas wybuchu supernowej masywna gwiazda zapada się pod wpływem grawitacji, przekształca się albo w masywną gwiazdę neutronową, albo czarną dziurę. Magnetary to nietypowe i bardzo egzotyczne formy gwiazd neutronowych. Podobnie jak pozostałe gwiazdy neutronowe są małe i niesamowicie gęste – łyżeczka materii z gwiazdy neutronowej miałaby masę około miliarda ton – to mają jeszcze niezwykle potężne pola magnetyczne. Powierzchnie magnetarów uwalniają olbrzymie ilości promieniowania gamma, gdy zachodzi nagła rekonfiguracja ich powierzchni pod wpływem olbrzymich naprężeń w ich skorupie.

Gromada gwiazd Westerlund 1, położona 16 000 lat świetlnych od nas w kierunku południowej konstelacji Ołtarza, zawiera jeden z około dwudziestu magnetarów znanych w Drodze Mlecznej. Obiekt nosi oznaczenie CXOU J164710.2-455216 i stanowi wielką zagadkę dla astronomów.

„W naszej wcześniejszej pracy pokazaliśmy, że magnetar w gromadzie Westerlund 1 musiał narodzić się podczas wybuchowej śmierci gwiazdy około 40 razy masywniejszej od Słońca. Ale zrodziło to kolejny problem, ponieważ gwiazda tak masywna powinna zapaść się do czarnej dziury, a nie do gwiazdy neutronowej. Nie rozumieliśmy w jaki sposób mogła stać się magnetarem” tłumaczy Simon Clark, główny autor publikacji opisującej wyniki badań.

Astronomowie zaproponowali, że magnetar powstał w wyniku interakcji dwóch bardzo masywnych gwiazd okrążających się nawzajem w układzie podwójnym tak ciasnym, że zmieściłby się wewnątrz orbity Ziemi. Ale do tej pory nie wykryto towarzysza gwiazdowego w miejscu położenia magnetara w Westerlund 1. Naukowcy użyli więc teleskopu VLT do poszukiwań zbiega w innych częściach gromady. Poszukiwali uciekających gwiazd – obiektów opuszczających z wielkimi prędkościami gromadę – które mogły zostać wyrzucone ze swoich orbit w wyniku wybuchu supernowej, która uformowała magnetara. Jedna z gwiazd, znana jako Westerlund 1-5 doskonale pasuje do profilu poszukiwanego obiektu.

Odkrycie pozwoliło astronomom na zrekonstruowanie historii gwiezdnego życia, które pozwoliło na uformowanie się magnetara w miejscu, w którym powinna być czarna dziura. W pierwszym etapie tego procesu bardziej masywna gwiazda zaczęła wyczerpywać swoje paliwo, transferując warstwy do mniej masywnej towarzyszki – która docelowo stała się magnetarem – coraz bardziej przyspieszając jej obrót dookoła osi. Szybka rotacja wydaje się głównym czynnikiem w powstawaniu ultra silnego pola magnetycznego magnetara.

W drugim etapie w efekcie przepływu masy towarzysz sam stał się na tyle masywny, że zaczął tracić dużą część uprzednio zebranej materii. Większość tej materii została utracona, gdyż przeszła obok swojej pierwotnie macierzystej gwiazdy, widocznej do dzisiaj jako Westerlund 1-5.

„W procesie wymiany materii powstała unikalna sygnatura chemiczna gwiazdy Westerlund 1-5. Proces pozwolił także na zmniejszenie masy towarzysza do wystarczająco niskiego poziomu, aby zamiast czarnej dziury powstał magnetar” podsumowuje Francisco Najarro (Centro de Astrobiología, Hiszpania), członek zespołu badawczego.

Wydaje się, że obecność w układzie podwójnym gwiazd jest głównym składnikiem przepisu na powstanie magnetara. Szybki obrót dookoła swojej osi wywołany przepływem masy pomiędzy dwoma gwiazdami wydaje się konieczny do wytworzenia ultra silnego pola magnetycznego, a następnie drugiego przepływu masy, który pozwala przyszłemu magnetarowi na wystarczające schudnięcie, aby nie zapaść się do czarnej dziury w momencie swojej śmierci.

Źródła:

Magnetar Formation Mystery Solved?

eso1415aMagnetars are the bizarre super-dense remnants of supernova explosions. They are the strongest magnets known in the Universe — millions of times more powerful than the strongest magnets on Earth. A team of European astronomers using ESO’s Very Large Telescope (VLT) now believe they’ve found the partner star of a magnetar for the first time. This discovery helps to explain how magnetars form — a conundrum dating back 35 years — and why this particular star didn’t collapse into a black hole as astronomers would expect.

When a massive star collapses under its own gravity during a supernova explosion it forms either a neutron star or black hole. Magnetars are an unusual and very exotic form of neutron star. Like all of these strange objects they are tiny and extraordinarily dense — a teaspoon of neutron star material would have a mass of about a billion tonnes — but they also have extremely powerful magnetic fields. Magnetar surfaces release vast quantities of gamma rays when they undergo a sudden adjustment known as a starquake as a result of the huge stresses in their crusts.

The Westerlund 1 star cluster, located 16 000 light-years away in the southern constellation of Ara (the Altar), hosts one of the two dozen magnetars known in the Milky Way. It is called CXOU J164710.2-455216 and it has greatly puzzled astronomers.

“In our earlier work (eso1034) we showed that the magnetar in the cluster Westerlund 1 (eso0510) must have been born in the explosive death of a star about 40 times as massive as the Sun. But this presents its own problem, since stars this massive are expected to collapse to form black holes after their deaths, not neutron stars. We did not understand how it could have become a magnetar,” says Simon Clark, lead author of the paper reporting these results.

Astronomers proposed a solution to this mystery. They suggested that the magnetar formed through the interactions of two very massive stars orbiting one another in a binary system so compact that it would fit within the orbit of the Earth around the Sun. But, up to now, no companion star was detected at the location of the magnetar in Westerlund 1, so astronomers used the VLT to search for it in other parts of the cluster. They hunted for runaway stars — objects escaping the cluster at high velocities — that might have been kicked out of orbit by the supernova explosion that formed the magnetar. One star, known as Westerlund 1-5, was found to be doing just that.

“Not only does this star have the high velocity expected if it is recoiling from a supernova explosion, but the combination of its low mass, high luminosity and carbon-rich composition appear impossible to replicate in a single star — a smoking gun that shows it must have originally formed with a binary companion,” adds Ben Ritchie (Open University), a co-author on the new paper.

This discovery allowed the astronomers to reconstruct the stellar life story that permitted the magnetar to form, in place of the expected black hole . In the first stage of this process, the more massive star of the pair begins to run out of fuel, transferring its outer layers to its less massive companion — which is destined to become the magnetar — causing it to rotate more and more quickly. This rapid rotation appears to be the essential ingredient in the formation of the magnetar’s ultra-strong magnetic field.

In the second stage, as a result of this mass transfer, the companion itself becomes so massive that it in turn sheds a large amount of its recently gained mass. Much of this mass is lost but some is passed back to the original star that we still see shining today as Westerlund 1-5.

“It is this process of swapping material that has imparted the unique chemical signature to Westerlund 1-5 and allowed the mass of its companion to shrink to low enough levels that a magnetar was born instead of a black hole — a game of stellar pass-the-parcel with cosmic consequences!” concludes team member Francisco Najarro (Centro de Astrobiología, Spain).

It seems that being a component of a double star may therefore be an essential ingredient in the recipe for forming a magnetar. The rapid rotation created by mass transfer between the two stars appears necessary to generate the ultra-strong magnetic field and then a second mass transfer phase allows the magnetar-to-be to slim down sufficiently so that it does not collapse into a black hole at the moment of its death.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *