Intensywne barwy kosmicznej mewy

Intensywne barwy kosmicznej mewy
Intensywne barwy kosmicznej mewyOriginal Press Release
Nowe zdjęcie wykonane za pomocą 2,2 metrowego teleskopu MPG/ESO w Obserwatorium ESO La Silla pokazuje część gwiezdnego żłobka nazywanego Mgławicą Mewy (ang.

Nowe zdjęcie wykonano za pomocą instrumentu Wide Field Imager zainstalowanego na 2,2-metrowym teleskopie MPG/ESO. Ukazuje ono przednią część Mgławicy Mewa stanowiącej fragment większej mgławicy – IC 2177 – rozpościerającej skrzydła na pond 100 lat świetlnych i przypominającą mewę w locie. Ten obłok molekularny znajduje się w odległości około 3700 lat świetlnych od Ziemi.

Mgławica Mewa położona jest na granicy pomiędzy konstelacjami Jednorożca i Wielkiego Psa, blisko Syriusza, najjaśniejszej gwiazdy nocnego nieba. Jenak mgławica leży ponad czterysta razy dalej niż słynna gwiazda. Kompleks gazu i pyłu  świeci jasno na niebie dzięki silnemu promieniowaniu ultrafioletowemu emitowanemu przede wszystkim przez jedną młodą, jasną gwiazdę – HD 53367 – widoczną w centrum fotografii. Promieniowanie młodych gwiazd powoduje, że otaczający je gaz wodorowy świeci intensywną czerwoną barwą (obszary takie określa się mianem regionów HII) tworząc mgławice emisyjne. Światło tej niebiesko-białej gwiazdy odbija się również od niewielkich cząstek pyłu w mgławicy, tworząc w niektórych częściach zdjęcia kontrastującą niebieską mgłę – mgławicę refleksyjną.

Najjaśniejszą część mgławicy po raz pierwszy został dostrzeżony już w 1785 roku przez astronoma Sir Williama Herschela, część pokazana na zdjęciu musiała poczekać na swoje odkrycie kolejne sto lat.

Źródła:

The Rich Colours of a Cosmic Seagull

This new image from ESO’s La Silla Observatory shows part of a stellar nursery nicknamed the Seagull Nebula. This cloud of gas, formally called Sharpless 2-292, seems to form the head of the seagull and glows brightly due to the energetic radiation from a very hot young star lurking at its heart. The detailed view was produced by the Wide Field Imager on the MPG/ESO 2.2-metre telescope.

Nebulae are among the most visually impressive objects in the night sky. They are interstellar clouds of dust, molecules, hydrogen, helium and other ionised gases where new stars are being born. Although they come in different shapes and colours many share a common characteristic: when observed for the first time, their odd and evocative shapes trigger astronomers’ imaginations and lead to curious names. This dramatic region of star formation, which has acquired the nickname of the Seagull Nebula, is no exception.

This new image from the Wide Field Imager on the MPG/ESO 2.2-metre telescope at ESO’s La Silla Observatory in Chile shows the head part of the Seagull Nebula [1]. It is just one part of the larger nebula known more formally as IC 2177, which spreads its wings with a span of over 100 light-years and resembles a seagull in flight. This cloud of gas and dust is located about 3700 light-years away from Earth. The entire bird shows up best in wide-field images.

The Seagull Nebula lies just on the border between the constellations of Monoceros (The Unicorn) and Canis Major (The Great Dog) and is close to Sirius, the brightest star in the night sky. The nebula lies more than four hundred times further away than the famous star.

The complex of gas and dust that forms the head of the seagull glows brightly in the sky due to the strong ultraviolet radiation coming mostly from one brilliant young star — HD 53367 [2] — that can be spotted in the centre of the image and could be taken to be the seagull’s eye.

The radiation from the young stars causes the surrounding hydrogen gas to glow with a rich red colour and become an HII region [3]. Light from the hot blue-white stars is also scattered off the tiny dust particles in the nebula to create a contrasting blue haze in some parts of the picture.

Although a small bright clump in the Seagull Nebula complex was observed for the first time by the German-British astronomer Sir William Herschel back in 1785, the part shown here had to await photographic discovery about a century later.

By chance this nebula lies close in the sky to the Thor’s Helmet Nebula (NGC 2359), which was the winner of ESO’s recent Choose what the VLT Observes contest (ann12060). This nebula, with its distinctive shape and unusual name, was picked as the first ever object selected by members of the public to be observed by ESO’s Very Large Telescope. These observations are going to be part of the celebrations on the day of ESO’s 50th anniversary, 5 October 2012. The observations will be streamed live from the VLT on Paranal. Stay tuned!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *