Przesiewając pył w Pasie Oriona

Przesiewając pył w Pasie OrionaOriginal Press Release
Nowe, wykonane za pomocą teleskopu APEX (Atacama Pathfinder Experiment), zdjęcie regionu otaczającego leżącą na północ od Pasa Oriona mgławicę refleksyjną Messier 78 pokazuje obłoki kosmicznego pyłu przenikające poprzez mgławicę na podobieństwo sznura pereł.

Pył może zdawać się nudny i nieciekawy gdy tworzy brudną przesłonę przesłaniającą skryte za nim piękno. Jednak pokazane obok zdjęcie mgławicy M78 i jej otoczenia, które ujawnia submilimetrowe promieniowanie ziaren pyłu w kosmosie, udowadnia, że może on być wspaniały. A ponieważ gęste obłoki gazu i pyłu są miejscem narodzin nowych gwiazd – rejony takie chętnie są badane przez astronomów.


Google Sky

W centrum zdjęcia znajduje się M78 (NGC 2068). Obserwowana w świetle widzialnym jest to mgławica refleksyjna, widoczna jako blado niebieski odblask światła gwiazd odbitego od obłoków pyłu. Obserwacje wykonane przez APEX zostały ukazane w kolorze pomarańczowym i nałożone na zdjęcie wykonane w świetle widzialnym w ramach cyfrowego przeglądu nieba DSS2. Czułe na dłuższe fale  ujawniają delikatną poświatę gęstych, zimnych zbitek pyłu, z których temperatura niektórych spada poniżej -250°C. W zakresie widzialnym pył jest ciemny i nieprzezroczysty, dlatego też teleskopy takie, jak APEX są tak ważne dla badań obłoków pyłu, w których powstają gwiazdy.

Jedno z włókien zarejestrowanych przez APEX w świetle widzialnym tworzy ciemne pasmo przecina mgławicę Messier 78. Możemy zatem wnioskować, że ów gęsty pył znajduje się przed mgławicą refleksyjną, przesłaniając jej niebieskawe światło. Inny znaczący obszar świecącego pyłu zarejestrowany przez APEX, nakłada się na widzialne światło M78 w jej dolnej krawędzi. Brak odpowiadającego mu ciemnego pasa na zdjęciu w zakresie widzialnym wskazuje, że ten gęsty obszar pyłu z kolei leży za mgławicą refleksyjną.

Obserwacje gazu w tych obłokach ujawniają gaz wypływający z dużymi prędkościami z niektórych zagęszczeń. Wypływy te są wyrzucane przez młode gwiazdy w trakcie, gdy wciąż jeszcze formują się one z otaczającego obłoku. Istnienie wypływów jest dowodem, że w zagęszczeniach powstają gwiazdy.

W górnej części zdjęcia widać kolejną mgławicę refleksyjną – NGC 2071. Podczas gdy leżące poniżej obszary widoczne na zdjęciu zawierają jedynie młode gwiazdy o niewielkich masach, w NGC 2071 znajduje się znacznie masywniejsza młoda gwiazda, której masę szacuje się na pięciokrotnie większą od masy Słońca. Gwiazda te leży w najjaśniejszym obszarze zarejestrowanym przez APEX.

Obserwacjami APEX, które zostały wykorzystane do stworzenia zdjęcia, kierowali Thomasa Stanke (ESO), Toma Megeatha (University of Toledo, USA) oraz Amy Stutz (Max Planck Institute for Astronomy, Heidelberg, Niemcy).

Źródła:

Sifting through Dust near Orion's Belt

A new image of the region surrounding the reflection nebula Messier 78, just to the north of Orion’s Belt, shows clouds of cosmic dust threaded through the nebula like a string of pearls. The observations, made with the Atacama Pathfinder Experiment (APEX) telescope[1], use the heat glow of interstellar dust grains to show astronomers where new stars are being formed.

Dust may sound boring and uninteresting — the surface grime that hides the beauty of an object. But this new image of Messier 78 and surroundings, which reveals the submillimetre-wavelength radiation from dust grains in space, shows that dust can be dazzling. Dust is important to astronomers as dense clouds of gas and dust are the birthplaces of new stars.

In the centre of the image is Messier 78, also known as NGC 2068. When seen in visible light, this region is a reflection nebula, meaning that we see the pale blue glow of starlight reflected from clouds of dust. The APEX observations are overlaid on the visible-light image in orange. Sensitive to longer wavelengths, they reveal the gentle glow of dense cold clumps of dust, some of which are even colder than -250oC. In visible light, this dust is dark and obscuring, which is why telescopes such as APEX are so important for studying the dusty clouds in which stars are born.

One filament seen by APEX appears in visible light as a dark lane of dust cutting across Messier 78. This tells us that the dense dust lies in front of the reflection nebula, blocking its bluish light. Another prominent region of glowing dust seen by APEX overlaps with the visible light from Messier 78 at its lower edge. The lack of a corresponding dark dust lane in the visible light image tells us that this dense region of dust must lie behind the reflection nebula.

Observations of the gas in these clouds reveal gas flowing at high velocity out of some of the dense clumps. These outflows are ejected from young stars while the star is still forming from the surrounding cloud. Their presence is therefore evidence that these clumps are actively forming stars.

At the top of the image is another reflection nebula, NGC 2071. While the lower regions in this image contain only low-mass young stars, NGC 2071 contains a more massive young star with an estimated mass five times that of the Sun, located in the brightest peak seen in the APEX observations.

The APEX observations used in this image were led by Thomas Stanke (ESO), Tom Megeath (University of Toledo, USA), and Amy Stutz (Max Planck Institute for Astronomy, Heidelberg, Germany). For more information about this region as seen in visible light, including the recently discovered — and highly variable — McNeil’s Nebula, see eso1105.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *