Teleskop Hubble bada gigantyczną mgławicę

Teleskop Hubble bada gigantyczną mgławicęOriginal Press Release
W jednym z największych znanych regionów produkcji gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana – małej galaktyce satelitarnej towarzyszącej Drodze Mlecznej – leżą młode i jasny grupy gwiazd znany jako skupiska OB.

Znaczna część procesów produkcji gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana ma miejsce w ogromnych powłokach. Te regiony gazu międzygwiazdowego zostały uformowane przez potężne wiatry gwiazdowe i wybuchy supernowych, usuwająca gaz ze swego otoczenia. Odrzucony gaz z wolna ochładza się i dzieli na mniejsze fragmenty, które znaczą krawędzie powłok by ostatecznie zapaść się pod własnym ciężarem tworząc nowe gwiazdy.

Największa z tych powłok, w której znajduje się LH 72, oznaczona jest jako LMC4. Mając średnicę około 6000 lat świetlnych, jest największą taką strukturą w Grupie Lokalnej galaktyk, do której obok Obłoków Magellana należy również nasza Galaktyka. Badanie osadzonych w gazie młodych skupisk gwiazd, takich jak LH 72, jest jednym ze sposobów sondowania gigantycznych powłok, umożliwiającym poznanie procesów, jakie prowadzą do ich powstania i ewolucji.

Kompozytowe zdjęcie zostało złożone z ekspozycji wykonanych za pomocą kamery WFC2 (Wide Field Planetary Camera 2) teleskopu Hubble poprzez pięciu różnych filtrów od pasma ultrafioletowego (300nm, na zdjęciu barwa niebieska) przez światło widzialne (450nm, również niebieska; 555nm – zielona; H-α 656nm – czerwona), aż po podczerwień (814nm, żółta). Pole widzenia wynosi ma wymiary około 1,8 o 1,8 minuty łuku.

Źródła:

Probing a super-giant shell of gas and stars

In one of the largest known star formation regions in the Large Magellanic Cloud (LMC), a small satellite galaxy of the Milky Way, lie young and bright stellar groupings known as OB associations. One of these associations, called LH 72, was captured in this dramatic NASA/ESA Hubble Space Telescope image. It consists of a few high-mass, young stars embedded in a beautiful and dense nebula of hydrogen gas.

Much of the star formation in the LMC occurs in super-giant shells. These regions of interstellar gas are thought to have formed due to strong stellar winds and supernova explosions that cleared away much of the material around the stars creating wind-blown shells. The swept-up gas eventually cools down and fragments into smaller clouds that dot the edges of these regions and eventually collapse to form new stars.

The biggest of these shells, home to LH 72, is designated LMC4. With a diameter of about 6000 light-years, it is the largest in the Local Group of galaxies that is home to both the Milky Way and LMC. Studying gas-embedded young associations of stars like LH 72 is a way of probing the super-giant shells to understand how they formed and evolved.

This image was taken with Hubble’s Wide Field Planetary Camera 2 using five different filters in ultraviolet, visible and infrared light. The field of view is approximately 1.8 by 1.8 arcminutes.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *