Gromada NGC 2100 na zdjęciu teleskopu ESO NTT

Gromada NGC 2100 na zdjęciu teleskopu ESO NTTOriginal Press Release
Teleskop Nowych Technologii (NTT – New Technology Telescope) Europejskiego Obserwatorium Południowego wykonał niezwykłe zdjęcie gromady otwartej NGC 2100.

Obserwatorzy często pomijają NGC 2100 pragnąc obserwować leżące niedaleko imponujące Mgławicę Tarantula oraz supergromadę RMC 136. Nawet na tym zdjęciu świetlisty gaz mgławicy próbuje zająć miejsce na pierwszym planie – intensywne barwy widoczne w tle to obrzeża Tarantuli. To nowe zdjęcie zostało złożone z ekspozycji wykonanych przez kilka różnobarwnych filtrów za pomocą  instrumentu EMMI, zainstalowanego na Teleskopie Nowcyh Technologii (NTT) w Obserwatorium ESO La Silla w Chile. Gwiazdy pokazano w kolorze naturalnym, natomiast na zdjęcie w paśmie widzialnym nałożono światło zjonizowanego wodoru (ukazane w barwie czerwonej) i tlenu (niebieskiej).

Kolory mgławic zależą od temperatury gwiazd, które je pobudzają do świecenia. Młode, gorące gwiazdy w Mgławicy Tarantula, znajdujące się w gromadzie RMC 136, leżą powyżej i na prawo od ukazanego obszaru. Są wystarczająco potężne by pobudzić do świecenia tlen, widoczny na zdjęciu w postaci błękitnej mgławicowości. Czerwona poświata widoczna poniżej NGC 2100 wskazuje, że albo nie dociera tu promieniowanie gorących gwiazd RMC 136, albo w regionie tym dominują starsze, chłodniejsze gwiazdy, które są w stanie pobudzić do świecenia wyłącznie wodór. Gwiazdy tworzące NGC 2100 są jeszcze starsze i emitując mniej energii nie są otoczone powiązaną ze sobą mgławicą.     

Otwarte gromady gwiazd to zgrupowania składające się z i tym samym wieku, które powstały razem z jednego obłoku gazu i pyłu. Gwiazdy o największej masie najczęściej powstają w centralnych obszarach obłoku – a zatem tam znajdują się w uformowanej gromadzie, podczas gdy mniej masywne dominują na jej peryferiach. Fakt ten, wraz z koncentracją większej liczby gwiazd w centrum, czyni środek gromady jaśniejszym niż obszary zewnętrzne.

NGC 2100 jest gromadą otwartą, co oznacza, że jej gwiazdy są stosunkowo luźno powiązane grawitacyjnie. Czas życia takich gromad mierzy się w dziesiątkach lub setkach milionów lat, po czym rozpraszają się w przestrzeni pod wpływem oddziaływań grawitacyjnych innych obiektów. Gromady kuliste, które dla niewytrenowanego oka wyglądają podobnie, zawierają znacznie więcej starych gwiazd i są one ściśle związane grawitacyjnie dzięki czemu mogą istnieć znacznie dłużej: wiek wielu gromad kulistych okazuje się być porównywalny z wiekiem samego Wszechświata. Więc choć NGC 2100 może być starsza niż jej sąsiadki z Wielkiego Obłoku Magellana, to jest młodzikiem wedle standardów gromad [kulistych].

Dane do stworzenia pokazanego obok zdjęcia niedocenionej gromady zostały wybrane z archiwów ESO przez Davida Roma, uczestnika konkursu astrofotograficznego ESO Hidden Treasures 2010.

Źródła:

Herschel paints new story of galaxy evolution

ESO’s New Technology Telescope (NTT) has captured a striking image of the open cluster NGC 2100. This brilliant star cluster is around 15 million years old, and located in the Large Magellanic Cloud, a nearby satellite galaxy of the Milky Way. The cluster is surrounded by glowing gas from the nearby Tarantula Nebula.

Observers often overlook NGC 2100 because of its close proximity to the impressive Tarantula Nebula (eso0650) and the super star cluster RMC 136 (eso1030). The glowing gas of the Tarantula Nebula even tries to steal the limelight in this image — the bright colours here are the nebula’s outskirts. This new picture was created from exposures through several different colour filters using the EMMI instrument [1] on the New Technology Telescope at ESO’s La Silla Observatory in Chile. The stars are shown in their natural colours, while light from glowing ionised hydrogen (shown here in red) and oxygen (shown in blue) is overlaid.

The colours that appear in nebulae depend on the temperatures of the stars lighting them up. The hot young stars in the Tarantula Nebula, which lie in the super star cluster RMC 136, are above and to the right of this image, and are powerful enough to cause oxygen to glow [2] showing up as blue nebulosity in this picture. Below NGC 2100 the red glow indicates either that the outer reaches of the influence of the hot stars of RMC 136 has been reached, or that cooler, and older, stars, that are only able to excite hydrogen are the dominant influence in this region. The stars that make up NGC 2100 are older and less energetic, and hence have little or no nebulosity associated with them.

Star clusters are groups of stars that formed around the same time from a single cloud of gas and dust. The stars with the most mass tend to form in the centre of the cluster, while those with less mass dominate the outer regions. This, along with the greater number of stars concentrated in the centre, makes the middle of the cluster brighter than the outer regions.

NGC 2100 is an open cluster, which means its stars are relatively loosely bound by gravity. These clusters have a lifespan measured in tens or hundreds of millions of years, as they eventually disperse through gravitational interaction with other bodies. Globular clusters, which look similar to the untrained eye, contain many more older stars and are much more tightly bound, and so have far longer lifespans: many globular clusters have been measured to be almost as old as the Universe itself. So while NGC 2100 might be older than its neighbours in the Large Magellanic Cloud, it is still a youngster by the standards of star clusters.

Data for this image of the under-appreciated young cluster were selected from the depths of ESO’s data archives by Hidden Treasures entrant David Roma as part of the astrophotography competition held by ESO in 2010 [3].

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *