Klasyczna piękność

Klasyczna pięknośćOriginal Press Release
Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO) zaprezentował nowe, spektakularne zdjęcie NGC 300 – spiralnej galaktyki podobnej do Drogi Mlecznej leżącej w pobliskiej grupie galaktyk Rzeźbiarza.

NGC 300 została po raz pierwszy opisana na początku XIX wieku przez szkockiego astronoma Jamesa Dunlopa badającego południowe niebo z Australii. Jest jedną z najbliżej leżących i wyrazistych spiralnych galaktyk widocznych na południowym niebie już za pomocą lornetki. Leży w mało charakterystycznej konstelacji Rzeźbiarza, w której brak jasnych gwiazd, ale która jest jednocześnie domem dla wielu bliskich galaktyk należących do Grupy Rzeźbiarza (niedawne badania wskazują, że NGC 300 leży znacznie bliżej niż pozostałe galaktyki Grupy Rzeźbiarza co może wskazywać, że nie jest z nimi związana). Teleskopy ESO obserwowały wcześniej również innych członków tej grupy, między innymi NGC 55, NGC 253 i NGC 7793. Wiele galaktyk wykazuje tutaj choćby niewielkie odchylenia od normy, podczas gdy NGC 300 zdaje się być idealną, podręcznikową galaktyką spiralną. To czyni z niej idealny obiekt dla astronomów badających strukturę i skład galaktyk spiralnych takich jak Droga Mleczna.

Prezentowany obraz wykonany za pomocą WFI został złożony z wielu osobnych zdjęć wykonanych przez różnorodne filtry, obejmujących w sumie prawie pięćdziesiąt godzin ekspozycji. Dane zbierano w trakcie wielu nocy obejmujących kilka lat badań. Głównym celem tej wszechstronnej kampanii obserwacyjnej było wykonanie spisu gwiazd w galaktyce, obejmującego ich liczbę i klasyfikację i wyznaczenie zarówno regionów jak i indywidualnych gwiazd wartych dokładniejszego zbadania. Jednocześnie tak bogaty zbiór danych na wiele lat będzie stanowił wartościowy materiał badawczy. Obserwując galaktykę za pomocą filtrów izolujących światło emitowane przez wodór i tlen udało się ukazać wiele obszarów aktywnej produkcji gwiazd w ramionach spiralnych NGC 300 (widocznych jako czerwone i różowe obłoki). Dzięki ogromnemu polu widzenia wynoszącym 34×34 minuty kątowe – a więc zbliżonego do obszaru zajmowane przez Księżyc w pełni – WFI jest wyjątkowym narzędziem do badania tak dużych obiektów jak NGC 300.

NGC 300 to również miejsce gdzie zachodzi wiele interesujących zjawisk astronomicznych badanych przez różne teleskopy ESO. To w jej obrębie odkryto jak na razie najodleglejszą, i najmasywniejszą gwiazdową czarną dziurę towarzyszącą gorącej i jasnej gwieździe Wolfa-Rayeta.

Źródła:

A Nearby Galactic Exemplar

ESO has released a spectacular new image of NGC 300, a spiral galaxy similar to the Milky Way, and located in the nearby Sculptor Group of galaxies. Taken with the Wide Field Imager (WFI) at ESO’s La Silla Observatory in Chile, this 50-hour exposure reveals the structure of the galaxy in exquisite detail. NGC 300 lies about six million light-years away and appears to be about two thirds the size of the full Moon on the sky.

Originally discovered from Australia by the Scottish astronomer James Dunlop early in the nineteenth century, NGC 300 is one of the closest and most prominent spiral galaxies in the southern skies and is bright enough to be seen easily in binoculars. It lies in the inconspicuous constellation of Sculptor, which has few bright stars, but is home to a collection of nearby galaxies that form the Sculptor Group [1]. Other members that have been imaged by ESO telescopes include NGC 55 (eso0914), NGC 253 (eso1025, eso0902) and NGC 7793 (eso0914). Many galaxies have at least some slight peculiarity, but NGC 300 seems to be remarkably normal. This makes it an ideal specimen for astronomers studying the structure and content of spiral galaxies such as our own.

This picture from the Wide Field Imager (WFI) at ESO’s La Silla Observatory in Chile was assembled from many individual images taken through a large set of different filters with a total exposure time close to 50 hours. The data was acquired over many observing nights, spanning several years. The main purpose of this extensive observational campaign was to take an unusually thorough census of the stars in the galaxy, counting both the number and varieties of the stars, and marking regions, or even individual stars, that warrant deeper and more focussed investigation. But such a rich data collection will also have many other uses for years to come. By observing the galaxy with filters that isolate the light coming specifically from hydrogen and oxygen, the many star-forming regions along NGC 300’s spiral arms are shown with particular clarity in this image as red and pink clouds. With its huge field of view, 34 x 34 arcminutes, similar to the apparent size of the full Moon in the sky, the WFI is an ideal tool for astronomers to study large objects such as NGC 300.

NGC 300 is also the home of many interesting astronomical phenomena that have been studied with ESO telescopes. ESO astronomers recently discovered the most distant and one of the most massive stellar-mass black holes yet found (eso1004) in this galaxy, as the partner of a hot and luminous Wolf–Rayet star in a binary system. NGC 300 and another galaxy, NGC 55, are slowly spinning around and towards each other, in the early stages of a lengthy merging process (eso0914). The current best estimate of the distance to the NCG 300 was also determined by astronomers using ESO’s Very Large Telescope at the Paranal Observatory (eso0524), among others.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *