Hubble bada młode gwiazdy

Hubble bada młode gwiazdyOriginal Press Release
Teleskop kosmiczny NASA/ESA Hubble Space Telescope (HST) sfotografował złożoną sieć obłoków gazu i gromad gwiazd w jednej z najbliższych galaktyk – Wielkim Obłoku Magellana.

Wielki Obłok Magellana zawiera wiele jasnych bąbli świecącego gazu. Jednym z największych i najbardziej spektakularnych jest LHA 1200N 11, skatalogowany w 1956 przez Karla Henize, znany również nieformalnie jak N11.

Z bliska N11 puchnące obłoki świecącego gazu przypominają puch waty cukrowej. Obserwowane w mniejszym powiększeniu ich ogólny kształt spowodował, że mgławica ta znana jest również pod nazwą mgławicy Fasola (Bean Nebula). Dramatyczne i barwne kształty mgławicy są znakiem charakterystycznym zachodzących tam procesów produkcji gwiazd.

N11 jest dobrze zbadanym obszarem rozciągającym się na przestrzeni 1000 lat świetlnych i jest drugim największym obszarem produkcji gwiazd w Wielkim Obłoku Magellana. W miejscu tym powstały jedne z najmasywniejszych znanych gwiazd.

To właśnie procesy produkcji gwiazd nadały N11 jest wyjątkowy wygląd. Cztery kolejne pokolenia gwiazd, każde powstające coraz dalej od centrum mgławicy wyrzeźbiły gazowe powłoki i bąble. Powłoki te zostały odrzucone przez nowo narodzone gwiazdy tworząc charakterystyczne pierścienie wyraźnie widoczne na zdjęciu.

W górnej części zdjęcia widoczne jest mgławica LHA 120-N 11A, stanowiąca część kompleksu N11. Jest ona oświetlona od wnętrza przez promieniowanie masywnych, gorących gwiazd w jej centrum. N11A to stosunkowo niewielki i gęsty obszar będący miejscem narodzin najnowszego pokolenia gwiazd w tym rejonie.

W N11 znajduje się wiele gromad gwiazd w tym NGC 1761 widoczna w dolnej części zdjęcia – grupa masywnych, gorących jasnych gwiazd pompujących w przestrzeń ogromne ilości promieniowania ultrafioletowego.

Choć Wielki Obłok Magellana jest znacznie mniejszy od Drogi Mlecznej, jest jednak obszarem intensywnej produkcji gwiazd. Badanie tych gwiezdnych żłobków pozwala astronomom lepiej zrozumieć procesy prowadzące do powstania gwiazdy, jak również jej rozwój i ostateczny los.

Zarówno Wielki Obłok Magellana jak i jej mniejszy kompan – Mały Obłok Magellana, są łatwe do dostrzeżenia nieuzbrojonym okiem i są obiektami dobrze znanymi mieszkańcom południowej półkuli. Choć popularnie przypisuje się ich odkrycie – przynajmniej dla europejskich naukowców – podróżnikowi Fernandowi Magellanowi w 1519 roku to znacznie wcześniej opisali je niezależnie perski astronom Abd Al-Rahman Al Sufi  w 964 roku a następnie włoski podróżnik Amerigo Vespucci w 1503 roku.

Źródła:

Hubble captures bubbles and baby stars

The NASA/ESA Hubble Space Telescope captures a complex network of gas clouds and star clusters within our neighbouring galaxy, the Large Magellanic Cloud. This region of energetic star birth is one of the most active in the nearby Universe.

The Large Magellanic Cloud contains many bright bubbles of glowing gas. One of the largest and most spectacular is LHA 120-N 11, from the catalogue compiled in 1956 by the late astronomer and astronaut Karl Henize. It is informally known as N11.

Close up, N11’s billowing pink clouds of glowing gas resemble a puffy swirl of fairground candyfloss. From further away, its distinctive overall shape led some observers to nickname it the Bean Nebula. The dramatic and colourful features in the nebula are the telltale signs of star birth.

N11 is a well-studied region that extends across 1000 light-years. It is the second largest star-forming region within the Large Magellanic Cloud and has produced some of the most massive stars known. 

It is the process of star birth that gives N11 its distinctive look. Three successive generations of stars, each of which formed further away from the centre of the nebula than the last, have created shells of gas and dust. These shells were blown away from the newborn stars in the turmoil of their energetic birth and early life, creating the ring shapes so prominent in this image.

Beans are not the only terrestrial shapes to be found in this spectacular high-resolution image from Hubble. At upper left is the red bloom of nebula LHA 120-N 11A. Its roseate petals of gas and dust are illuminated from within, thanks to the radiation from the massive hot stars at its centre. N11A is relatively compact and dense and is the site of the most recent burst of star development in the region.

    Other star clusters abound in N11, including NGC 1761 at the bottom of the image – a group of massive hot young stars busily pouring out intense ultraviolet radiation into space.

Although it is much smaller than our own Galaxy, the Large Magellanic Cloud is a vigorous region of star formation. Studying these stellar nurseries helps astronomers to understand a lot more about how stars are born and their ultimate development and lifespan.

Both the Large Magellanic Cloud and its smaller companion, the Small Magellanic Cloud, are easily seen with the unaided eye and have always been familiar to people living in the southern hemisphere. The credit for bringing these galaxies to the attention of Europeans is usually given to Portuguese explorer Fernando de Magellan and his crew, who viewed it on their 1519 sea voyage. However, the Persian astronomer Abd Al-Rahman Al Sufi and the Italian explorer Amerigo Vespucci recorded the Large Magellanic Cloud even earlier, in 964 and 1503, respectively.

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *