Silne wiatry nad kilem

Silne wiatry nad kilem

12.02.2009

Najnowsze zdjęcie Południowego Obserwatorium Europejskiego (ESO) ukazuje niezwykłe szczegóły w skomplikowanej strukturze jednej z największych i najjaśniejszych mgławic na niebie – Mgławicy Karina (NGC 3372), gdzie silne wiatry oraz potężne promieniowanie licznych masywnych gwiazd wprowadzają chaos  w obłoku pyłu i gazu, z których się narodziły.

Zdjęcie ukazuje ogromną różnorodność niezwykłego gwiezdnego krajobrazu okraszoną grupami młodych gwiazd, wypełnioną przez duże obłoki pyłu i gazu, słupy pyłu, globule oraz ozdobiona jedną z najwspanialszych gwiazd podwójnych we Wszechświecie. Zdjęcie zostało stworzone w wyniku połączenia obrazów uzyskanych przez sześć różnych filtrów zastosowanych w kamerze WFI (Wide Field Imager) zainstalowanej na 2,2 metrowym teleskopie ESO/MPG w obserwatorium La Silla w Chile.

Mgławica Carina znajduje się w odległości 7500 lar świetlnych w konstelacji Kila (Carina). Rozpościerając się na obszarze o średnicy około 100 lat świetlnych jest około czterokrotnie większa i znacznie jaśniejsza od mgławicy Oriona. Stanowi obszar intensywnej produkcji nowych gwiazd poprzecinany ciemnymi pasami chłodnego pyłu.

Źródłem światła mgławicy jest rozgrzany wodór skąpany w intensywnym promieniowaniu masywnych, młodych gwiazd. Promieniowanie ultrafioletowe oddziałując na wodór nadaje regionowi charakterystyczne czerwono-purpurowe zabarwienie. Ogromny obłok zawiera ponad tuzin gwiazd o masach przynajmniej 50 do 100 razy większych od masy Słońca. Gwiazdy takie płoną gwałtownie ale krótko – ich życie trwa kilka milionów lat – w kosmicznej skali to jak mrugnięcie okiem w porównaniu z szacowanym na ponad 10 miliardów lat życiem gwiazd takich jak nasze Słońce.

W mgławicy tej znajduje się również jedna z najbardziej niezwykłych gwiazd – Eta Carinae. Ważąc ponad 100 razy więcej od Słońca jest to jedna z najmasywniejszych gwiazd w Drodze Mlecznej. Jest również 4 miliony razy jaśniejsza od naszej gwiazdy – czyniąc ją najjaśniejszą znaną gwiazdą. Eta Car jest wysoce niestabilna – w 1842 roku jej wybuch uznano za wybuch supernowej. W tym czasie na kilka lat stała się drugą najjaśniejszą gwiazdą na niebie, a ilość wygenerowanego promieniowania w paśmie widzialnym była zbliżona do ilości uwalnianej w trakcie kończącej życie gwiazdy eksplozji supernowej. Jednak Eta przetrwała ten wybuch. Obecnie sądzi się, że wokół gwiazdy obraca się z okresem obiegu wynoszącym nieco ponad 5,5 roku druga gwiazda. Obie mają silny wiatr gwiezdny, który zderza się tworząc ciekawe zjawiska obserwowane na Ziemi przez rozmaite teleskopy i instrumenty obserwacyjne.

Źródło:

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *