Niezwykła para kraterów na Marsie być może powstała w wyniku upadku księżyca tej planety

Niezwykła para kraterów na Marsie być może powstała w wyniku upadku księżyca tej planety

24.10.2008

Nowo opublikowane badania sugerują, że niezwykła para kraterów na Marsie powstała gdy trzeci księżyc tej planety rozpadł się na części a następnie upadł na powierzchnię czerwonej planety około miliarda lat temu. Kratery być może wskazują, jak przyszłość czeka Fobosa, nieregularny księżyc Marsa, który również, za miliony lat, upadnie na powierzchnię planety. Dwa kratery, oddalone od siebie o około 12,5 kilometra mają ten sam owalny kształt, i prawie dokładnie takie samo ułożenie równoleżnikowe.

 

    Istnieje znana para bliskich Ziemi asteroid – 1999 KW4 – która, gdyby zderzyła się z Marsem pod kątem 10° utworzyłaby parę kraterów podobnych do tych, które widzimy na Marsie

Jay Melosh

Podobne pary kraterów zaobserwowano również na innych obiektach Układu Słonecznego, w tym parę o nazwie Messier na powierzchni Księżyca. Teoria sugeruje, ża para kraterów Messier powstała w wyniku upadku podwójnej asteroidy, która zderzyła się z powierzchnią Księżyca pod płytkim kątem upadku. Jednak para na powierzchni Marsa nie powstała według naukowców w wyniku upadku podwójnej asteroidy. John Chappelow i Rob Herrick z Uniwersytetu Alaski w Fairbank, szacują, że szansa, iż to właśnie podwójna asteroida utworzyła te kratery jest jak 1 do 50. Wyjaśniają, że składowe asteroidalnego układu podwójnego w takiej parze mogły okrążać się w dowolnej konfiguracji, czyniąc mało prawdopodobnym powstanie równoleżnikowo zorientowanej pary obserwowanej na Marsie.

Miast tego, według naukowców, mały księżyc o średnicy około 1,5 km został wciągnięty na spiralę śmierci przez grawitację Marsa. Księżyc ten rozpadł się atmosferze, gdzie opór powietrza rozdzielił części tak, że uderzyły w pewnej odległości od siebie. Według obliczeń, części zderzyły się z powierzchnią Marsa pod małym kątem – 10° lub mniejszym.

Inni naukowcy – w tym Jay Melosh, specjalista zajmujący się kraterami na Uniwersytecie Arizona w Tucson – są sceptyczni. Przede wszystkim problematyczna jest znaczna szerokość geograficzna kraterów, które lezą w okolicach 40° na północ od równika. Według Melosha -” każdy bliski naturalny satelita musi krążyć blisko równika planety.”  Autorzy publikacji odpowiadają, że być może księżyc ten został ściągnięty w dół zanim jego orbita się ustabilizowała. „Ne znamy mechanizmu przechwycenia tego księżyca, zatem nie wiemy, czy obiekt ten musiał znaleźć się na orbicie równikowej, czy też nie „- odpowiada Herrick. Z kolei Melosh wskazuje, że obserwacje pokazują, że podwójne asteroidy nie poruszają się w losowych konfiguracjach. Miast tego, oddziaływanie Słońca powoli orientuje ich orbity tak, że ostatecznie krążą wokół siebie w płaszczyźnie ekliptyki. „Istnieje nawet znana para bliskich Ziemi asteroid – 1999 KW4 – która, gdyby zderzyła się z Marsem pod kątem 10° utworzyłaby parę kraterów podobnych do tych, które widzimy na Marsie „- konkluduje Melosh.

Źródło:

Written by admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *